A fully revised version of the blog about this was previously published on May 20, 2026
Update June 21 2026
There have been new developments in this investigation, but I am withholding the details for the time being.
Due to recent changes on the internet, I came across new information that led me to a remarkable discovery in the disappearance case of Natalee Holloway. Based on this information, I believe I have identified the specific grave in which the remains of Natalee Holloway may be located. This was the reason I decided to contact the Dutch Public Prosecution Service (Openbaar Ministerie, OM).
Remarkably, my discovery coincided almost exactly with a new development in the Netherlands: on March 16, 2026, Beth Holloway filed a criminal complaint against Joran van der Sloot. As a result, a new investigative team was assembled. This created a timely opportunity to bring my findings directly to the attention of that new Dutch investigative team. On June 3, 2026, I submitted my tip, together with supporting documentation, to this team. I subsequently shared the same material with a limited number of directly involved attorneys and journalists.
Note: To protect the privacy of the individuals involved and to avoid interfering with any ongoing investigation, certain names, locations, and identifying details have been redacted from this dossier.
Tip dossier:
Dear Reader,
My name is Constantia Oomen. I am a writer and independent researcher and have been involved with the Natalee Holloway and Joran van der Sloot case for many years. In addition, I published critically for years about Robbert van den Broeke, who presents himself as a psychic medium and first became controversial in 2005 after a blunder during a television broadcast hosted by Irene Moors. Through those publications, Stan P eventually came into contact with me, after which years of contact followed.
The tip at the center of this matter comes from Stan P, a former acquaintance of Joran van der Sloot. Beginning in 2008, Stan developed a relationship of trust—and later also a financial relationship—with Joran, including after Joran was imprisoned in Peru for the murder of Stephany Flores. Stan sent him money and maintained long-term contact with him, including through an iPhone that Joran used to communicate from prison.
Stan later sent me a recorded Skype conversation in which Joran, with visible discomfort, states that “there is something with St. Anna” and that Stan knows what he is talking about. In addition, Stan told me that he had previously gained access to Joran’s iPhone and, earlier, to his computer. According to Stan, he saw information that specifically referred to St. Anna Cemetery in Aruba, grave number 15, and a damaged corner of the grave. According to Stan, there was also discussion of Natalee Holloway being placed at a later date in an already existing grave, by Joran’s father and an alleged acquaintance of Joran.
For many years, this tip remained too vague to be investigated in a concrete manner. That changed recently when the graves at St. Anna Cemetery became digitally accessible, including photographs. This allowed me to map all graves bearing the number 15. There turned out to be a total of 31. This may explain why the tip remained without a concrete follow-up for so many years: only recently did it become clear to me how many number 15 graves actually exist.
I then examined which of these “number 15” graves could realistically be relevant based on the original timeline of Natalee Holloway’s disappearance in May 2005. Graves that only came into use after June 2005 could logically be excluded. Through this process of elimination, a much smaller group of possible candidates remained (one very strong candidate and three weaker, but not entirely excludable, candidates).
Ultimately, one specific grave emerged that, in my opinion, corresponds most closely to the original description contained in the tip. It concerns the grave of █████████ (name redacted), deceased in █████████ (date and age at death redacted). In my opinion, the other characteristics of the grave also correspond strikingly with the original description.
On Thursday, May 28, 2026, a resident of Aruba showed me current footage of St. Anna Cemetery during a live WhatsApp video call, including the grave in question and its immediate surroundings. I possess documentation of this conversation and footage, which I have included here.
I respectfully request that this information and documentation be submitted for review to the team involved in the recent Dutch criminal complaint filed by Beth Holloway concerning Joran van der Sloot.
Link to the Find a Grave search results on which this analysis is based: █████████ (link redacted)
Direct link to █████████ (name and link redacted)
█████████ .jpeg (name redacted) > see below
Footage from May 28, 2026, recorded by a contact person in Aruba
Two unedited screen recordings of a live WhatsApp video conversation from May 28, 2026, with a resident of Aruba, who showed me St. Anna Cemetery and the grave in question on location. During the first few seconds of the recording, I am briefly visible myself because I had not yet discovered how to move my own image out of view. The absence of audio is caused by the limitations of WhatsApp/iPhone screen recording. The unedited videos are included as supplementary documentation of the current situation on site.
The footage shows that the grave is intact, that open graves are present, and that parts of the cemetery are bordered by low walls, making the cemetery appear relatively accessible even outside the regular entrance gates.
█████████ (paragraph redacted)
Elimination Process:
The original dossier contains the elimination process for all graves relevant to this investigation that contain the number 15. In this public version, that section has been redacted for privacy and investigative reasons.
Saint Anna Cemetery Memorials
31 matching records found for
Plot info: 15×
██████████████████████████████████████████████████████████ (elimination process redacted)
The elimination process considered whether a grave fits within the timeline of Natalee Holloway’s disappearance in May 2005, the physical characteristics and accessibility of the grave, and whether visible features correspond with the original description contained in the tip, including damage to one corner of the grave.
The full analysis, supporting documentation, and conclusions have not been made public for privacy and investigative reasons.
Further reading: three relevant blog posts (selection):
I would like to emphasize that every missing-person case is equally important. My contact person, who prefers to be referred to as ‘the lady in Aruba’, mentioned, for example, Jose Manuel Vicenzo Tromp (born on January 31, 1977), who has been missing in Aruba since November 27, 2007.
Should this blog contribute to renewed attention for unresolved cases in Aruba, I sincerely hope that his case will not be forgotten either.
For more information about other missing-person cases in Aruba, I would like to refer readers to the following overview page:
Geheel herziene versie van blog hierover eerder gepubliceerd op 20 mei 2026
Update 21 juni 2026
Er zijn nieuwe ontwikkelingen binnen dit onderzoek, maar ik houd de details voorlopig achter.
Door recente veranderingen op het internet stuitte ik op nieuwe informatie die mij naar een opvallende ontdekking leidde in de vermissingszaak van Natalee Holloway. Op basis van deze informatie meen ik het specifieke graf te hebben geïdentificeerd waarin zich mogelijk de stoffelijke resten van Natalee Holloway bevinden. Dat was voor mij aanleiding om contact op te nemen met het Nederlandse Openbaar Ministerie (OM).
Opmerkelijk genoeg viel mijn ontdekking vrijwel samen met een nieuwe ontwikkeling in Nederland: op 16 maart 2026 deed Beth Holloway aangifte tegen Joran van der Sloot. Naar aanleiding daarvan werd een nieuw onderzoeksteam samengesteld. Hierdoor ontstond een actuele mogelijkheid om mijn bevindingen rechtstreeks onder de aandacht van dat nieuwe Nederlandse onderzoeksteam te brengen. Op 3 juni 2026 heb ik mijn tip, inclusief ondersteunende documentatie, aan dit team verstrekt. Daarna heb ik hetzelfde materiaal gedeeld met een beperkt aantal direct betrokken advocaten en journalisten.
Noot: Om de privacy van betrokken personen te beschermen en lopend onderzoek niet te hinderen, zijn bepaalde namen, locaties en identificerende gegevens in dit dossier nu afgeschermd.
Tipdossier:
Geachte lezer,
Mijn naam is Constantia Oomen. Ik ben schrijver en onafhankelijk onderzoeker en houd mij al jarenlang bezig met de zaak rond Natalee Holloway en Joran van der Sloot. Daarnaast publiceerde ik jarenlang kritisch over Robbert van den Broeke, die zich presenteert als paranormaal medium en al in 2005 in opspraak kwam na een blunder in een televisie-uitzending met Irene Moors. Via die publicaties kwam Stan P uiteindelijk met mij in contact, waarna er jarenlang contact over en weer ontstond.
De tip waar het om draait komt van Stan P, voormalig bekende van Joran van der Sloot. Vanaf 2008 bouwde Stan een vertrouwens- en later ook geldrelatie op met Joran, ook nadat Joran in Peru gevangen kwam te zitten voor de moord op Stephany Flores. Stan stuurde hem geld toe en had langdurig contact met hem, onder andere via een iPhone waarmee Joran vanuit de gevangenis wist te communiceren.
Stan stuurde mij later een opgenomen Skypegesprek toe waarin Joran met zichtbaar ongemak zegt dat “er iets met St. Anna is” en dat Stan weet waar hij het over heeft. Daarnaast verklaarde Stan tegenover mij dat hij destijds toegang had gehad tot Jorans iPhone en eerder ook tot diens computer. Daarbij zou hij informatie hebben gezien waarin specifiek werd verwezen naar St. Anna Cemetery op Aruba, grafnummer 15, en een beschadigd hoekje aan het graf. Volgens Stan werd daarbij ook gesproken over het later bijzetten van Natalee Holloway in een reeds bestaand graf, door Jorans vader en een vermeende bekende van Joran.
Deze tip bleef jarenlang te vaag om concreet onderzocht te kunnen worden. Recent veranderde dat doordat de graven van St. Anna Cemetery digitaal beschikbaar kwamen, inclusief foto’s. Daardoor kon ik alle graven met nummer 15 in kaart brengen. Dat bleken er in totaal 31 te zijn. Mogelijk verklaart dit waarom de tip jarenlang zonder concreet vervolg bleef: pas recent werd mij duidelijk hoeveel nummer 15-graven er daadwerkelijk bestaan.
Vervolgens ben ik gaan kijken welke van deze ‘nummer 15’-graven überhaupt relevant konden zijn op basis van de oorspronkelijke tijdlijn van de verdwijning van Natalee Holloway in mei 2005. Graven die pas ná juni 2005 in gebruik werden genomen konden logischerwijs worden uitgesloten. Door dit proces van eliminatie bleef een veel kleinere groep mogelijke kandidaten over (één zeer goede kandidaat, drie minder sterke, maar niet volledig uit te sluiten kandidaten).
Daaruit kwam uiteindelijk één specifiek graf naar voren dat naar mijn mening het meest overeenkomt met de oorspronkelijke omschrijving van de tip. Het betreft het graf van █████████ (naam afgeschermd), overleden in █████████ (datum en leeftijd van overlijden afgeschermd). Ook de verdere kenmerken van het graf sluiten naar mijn mening opvallend aan op de oorspronkelijke omschrijving.
Op donderdag 28 mei 2026 heeft een inwoner van Aruba mij tijdens een live WhatsApp-videogesprek actuele beelden van St. Anna Cemetery getoond, inclusief het betreffende graf en de directe omgeving. Van dit gesprek en deze beelden beschik ik over documentatie, die ik hierbij toevoeg.
Ik verzoek u vriendelijk deze informatie en documentatie ter beoordeling voor te leggen aan het team dat betrokken is bij de recente Nederlandse aangifte van Beth Holloway inzake Joran van der Sloot.
Met vriendelijke groet,
Constantia Oomen
Bijlagen:
– Audiofragment van Stan P: “Natalee is in graf 15…” (een duidelijk fragment gekozen uit vele audio’s, emails enz.): https://on.soundcloud.com/A8RqdWoOdM5EFJWX8m – Skypegesprek Joran–Stan, waarin Joran “St. Anna” noemt: https://www.youtube.com/watch?v=RTW98dgxr98 – Link naar de Find a Grave-zoekresultaten waarop deze analyse is gebaseerd: █████████ (link afgeschermd) – Directe link naar █████████ (naam en link afgeschermd) – █████████ .jpeg (naam afgeschermd) > zie verder – Beeldmateriaal van 28 mei 2026, gemaakt door een contactpersoon op Aruba
Twee onbewerkte screen recordings van een live WhatsApp-videogesprek van 28 mei 2026 met een inwoner van Aruba, die mij St. Anna Cemetery en het betreffende graf ter plaatse heeft getoond. In de eerste seconden van de opname ben ik zelf kort zichtbaar, omdat ik toen nog niet had ontdekt hoe ik mezelf uit beeld kon schuiven. Het ontbreken van geluid wordt veroorzaakt door de beperkingen van WhatsApp/iPhone-screen recording. De onbewerkte video’s worden toegevoegd als aanvullende documentatie van de actuele situatie ter plaatse. Hierop is te zien dat het graf intact is, dat er open graven aanwezig zijn en dat zich rondom delen van de begraafplaats lage muren bevinden, waardoor de begraafplaats ook buiten de reguliere toegangspoorten relatief eenvoudig toegankelijk lijkt.
█████████ (alinea afgeschermd)
Eliminatieproces:
Hieronder bevindt zich in het oorspronkelijke dossier het eliminatieproces van alle voor dit onderzoek relevante graven met het nummer 15 erin. In de openbare versie is dit onderdeel afgeschermd om privacy- en onderzoeksredenen.
Bij het eliminatieproces is gekeken naar de vraag of een graf past binnen de tijdlijn van de verdwijning van Natalee Holloway in mei 2005, naar de fysieke kenmerken en toegankelijkheid van het graf, en naar de vraag of zichtbare kenmerken overeenkomen met de oorspronkelijke omschrijving van de tip, waaronder een beschadiging aan een hoek van het graf.
De volledige analyse, onderliggende documentatie en uitkomsten zijn om privacy- en onderzoeksredenen niet openbaar gemaakt.
Graag wil ik benadrukken dat elke vermissingszaak even belangrijk is. Mijn contactpersoon, die graag wordt aangeduid als ‘de dame op Aruba’, noemde bijvoorbeeld Jose Manuel Vicenzo Tromp (geboren op 31 januari 1977), die sinds 27 november 2007 op Aruba wordt vermist.
Mocht deze blog leiden tot hernieuwde aandacht voor onopgeloste zaken op Aruba, dan hoop ik dat ook zijn zaak niet wordt vergeten.
Voor meer informatie over andere vermissingszaken op Aruba verwijs ik graag naar deze overzichtspagina:
Un vershon kompletamente revisá di e blog tokante esaki a wordo publiká anteriormente riba 20 di mei 2026
21 di yüni 2026
Tin desaroyonan nobo den e investigashon aki, pero pa momento mi ta tene e detayenan atras.
Dor di kambionan resien riba internet, mi a topa informashon nobo ku a hibami na un deskubrimentu notabel den e kaso di desparishon di Natalee Holloway. Basá riba e informashon aki, mi ta kere ku mi a identifiká e graf spesífiko den kua posiblemente e restonan mortual di Natalee Holloway ta hañándose. Esaki a duna mi motibu pa tuma kontakto ku e Ministerio Públiko Hulandes (OM).
Di forma remarkabel, mi deskubrimentu a koincidí kasi eksaktamente ku un desaroyo nobo na Hulanda: dia 16 di mart 2026, Beth Holloway a hasi un denuncia kontra Joran van der Sloot. A konsekuensia di esaki, un ekipo nobo di investigashon a wordu formá. Esaki a krea un oportunidat aktual pa trese mi hallazgonan direktamente na atenshon di e ekipo nobo di investigashon Hulandes. Dia 3 di yüni 2026, mi a entregá mi tip, hunto ku dokumentashon di sosten, na e ekipo ei. Despues mi a kompartí e mesun material ku un kantidat limitá di abogadonan i periodista direktamente envolví.
Nota: Pa protehá e privasidat di personanan envolví i pa evitá di interferí ku kualke investigashon aún den progreso, algun nòmber, lokashon i dato identificativo den e dosier aki a wordu afschermd/redactá.
Tip dossier:
Stimá lesadó,
Mi nòmber ta Constantia Oomen. Mi ta un eskritor i investigador independiente, i durante hopi aña mi ta sigui ku e kaso di Natalee Holloway i Joran van der Sloot. Ademas, durante hopi aña mi a publiká artikulonan krítiko tokante Robbert van den Broeke, ku ta presentá su mes komo un médium paranormal i ku ya na 2005 a bira kontroversial despues di un eror den un programa di televishon ku Irene Moors. Dor di e publikashonnan ei, Stan P finalmente a drenta den kontakto ku mi, despues di kua a sigui hopi aña di kontakto entre nos.
E tip ku ta sentral den e asunto aki ta bini di Stan P, un anterior konosí di Joran van der Sloot. For di 2008, Stan a desaroyá un relashon di konfiansa ku Joran, i mas despues tambe un relashon finansiero, inclusive despues ku Joran a keda detené na Peru pa e asesinato di Stephany Flores. Stan tabata manda dje plaka i a mantene kontakto ku dje pa hopi tempu, entre otro via un iPhone ku Joran tabata usa pa komuniká for di prizòn.
Mas despues, Stan a manda mi un konversashon grabá di Skype den kua Joran, ku visibel malestar, ta bisa ku “tin algu ku St. Anna” i ku Stan sa kiko e ta papia di dje. Ademas, Stan a deklará na mi ku e tabatin akseso na un momento determinado na e iPhone di Joran i anteriormente tambe na su kòmpiuter. Segun Stan, e a mira informashon ku tabata referí spesífikamente na St. Anna Cemetery na Aruba, graf number 15, i un skina dañá di e graf. Segun Stan, tambe tabatin mension di pone Natalee Holloway mas despues den un graf ku ya tabata eksistí, pa medio di tata di Joran i un presunto konosí di Joran.
Durante hopi aña e tip aki a keda demasiá vago pa por wordu investigá di un manera konkreto. Esaki a kambia resientemente ora ku e grafnan di St. Anna Cemetery a bira disponibel digitalmente, inkluyendo potretinan. Dor di esaki mi a por inventarisá tur e grafnan ku number 15. Esakinan a resultá ta un total di 31. Posiblemente esaki ta splika dikon e tip a keda durante hopi aña sin un siguimentu konkreto: solamente resientemente a bira kla pa mi kon hopi graf ku number 15 realmente ta eksistí.
Despues mi a kuminsá investigá kua di e ‘grafnan ku number 15’ por a tabata relevante segun e línia di tempu original di e desparishon di Natalee Holloway na mei 2005. Grafnan ku solamente a drenta na uso despues di yüni 2005 por a wordu ekskluí di forma lóhiko. Dor di e proseso di eliminashon aki, un grupo hopi mas chikí di posibel kandidatonan a keda (un kandidato hopi fuerte i tres kandidatonan ménos fuerte, pero no kompletamente ekskluibel).
Finalmente, un graf spesífiko a sali na dilanti ku, segun mi opinion, ta korespondé mas ku e deskripshon original di e tip. Ta trata di e graf di █████████ (nòmber afschermd), fayesí na █████████ (fecha i edat di fayesimentu afschermd). Segun mi opinion, e otro karakterístikanan di e graf tambe ta korespondé di un manera notabel ku e deskripshon original.
Diahuebs, 28 di mei 2026, un residente di Aruba a mustra mi imágennan aktual di St. Anna Cemetery durante un yamada di video WhatsApp en vivo, inkluyendo e graf en kuestion i su entorno direktamente. Mi tin dokumentashon di e konversashon i e imágennan aki, ku mi ta inkluí aki.
Mi ta pidi boso respetuosamente pa presenta e informashon i dokumentashon aki pa evaluashon na e ekipo involví den e denuncia resiente na Hulanda di Beth Holloway kontra Joran van der Sloot.
Link na e resultadonan di buskeda di Find a Grave riba kua e análisis aki ta basá: █████████ (link afschermd)
Link direktamente na █████████ (nòmber i link afschermd)
█████████ .jpeg (nòmber afschermd) > mira mas abou
Material visual di 28 di mei 2026, hasi pa un persona di kontakto na Aruba
Dos screen recordings sin editashon di un videoyamada di WhatsApp en vivo di 28 di mei 2026 ku un residente di Aruba, ku a mustra mi St. Anna Cemetery i e graf en kuestion na e lugá mes. Durante e promé segundonan di e grabashon, mi mes ta visibel kortiku, pasobra ainda mi no tabata sa kon pa move mi propio imágen for di bista.
E falta di zonido ta kousá pa e limitashonnan di WhatsApp/iPhone screen recording. E videonan sin editashon ta wordu agregá komo dokumentashon adicional di e situashon aktual na e lugá.
Riba e imágennan por mira ku e graf ta intacto, ku tin grafnan habrí presente, i ku partinan di e santana ta rodeá pa murayanan abou, loke ta indiká ku e santana por ta relativamente fásilmente aksesibel tambe pafó di e entradanan regular.
█████████ (parágrafo afschermd)
Proseso di eliminashon:
Aki bou ta e proseso di eliminashon ku ta den e dosier original pa tur e grafnan relevante pa e investigashon aki ku tin e number 15 aden. Den e vershon públiko, e parti aki a wordu afschermd pa motibunan di privasidat i investigashon.
Saint Anna Cemetery Memorials
31 matching records found for
Plot info: 15×
██████████████████████████████████████████████████████████ (proseso di eliminashon afschermd)
Den e proseso di eliminashon a wordu evaluá si un graf ta enkahá den e línia di tempu di e desparishon di Natalee Holloway na mei 2005, e karakterístikanan físiko i aksesibilidat di e graf, i si karakterístikanan visibel ta korespondé ku e deskripshon original di e tip, inkluyendo un daño na un skina di e graf.
E análisis kompleto, dokumentashon subyacente i resultadonan no a wordu hasi públiko pa motibunan di privasidat i investigashon.
Mi ke enfatisa ku tur kaso di persona desaparecí ta mes importante. Mi persona di kontakto, ku ta preferá pa wordo referí na dje komo ‘e dama na Aruba’, a menshoná, por ehèmpel, Jose Manuel Vicenzo Tromp (nasí riba 31 di yanüari 1977), ku ta desaparecí na Aruba for di 27 di novèmber 2007.
Si e blog aki yuda trese atenshon nobo pa kaso nan no resolví na Aruba, mi ta spera sinceramente ku su kaso tampoco lo wordo lubidá.
Pa mas informashon tokante otro kaso di personanan desaparecí na Aruba, mi ke referí lesadónan na e siguiente página di resumen:
اولین “سینکبلاست”، نام بلاگ که نشاندهندهی این است که محتوا مناسب برای تمام وبسایتهای من است، به تاریخ 5 ژوئن 2023بازمیگردد. به جلو رفتن به داستان بهروز کنستانتیا.
در سال 2023، زمانی که آشنایان ویژه من، استن و لانا، حدود یک ماه در زندان اسپانیا به سر بردند، یک چرخش غیرمنتظره رخ داد. به عنوان تنها کسی که به طور گسترده در مورد استن نوشته بود، چند روزنامه نگار از روزنامه های مهم به من مراجعه کردند. در ژوئیه و آگوست 2023، ابتدا با لانا و سپس با استن تماس مجدد برقرار کردم و به وبلاگ سنت آنا در 23 اوت 2023، مکالمات تلفنی Joran van der Sloot در 31 اوت 2023 و فایلهای Joran van der Sloot منتهی شدم. در 12 سپتامبر 2023. من استن را یک شخصیت افسانهای، فردی با ابعاد کتاب مقدس، حماسی میدانم. هدیه ای آسمانی و مصیبت اهریمنی که کمتر کسی آن را تحمل خواهد کرد. در 18 اکتبر 2023، دادگاه مورد انتظار جوران ون در اسلوت برگزار شد که طی آن جوران بار دیگر با دروغی عظیم در مورد ناتالی هالووی فرار کرد. داستان ون در اسلوت در مورد یک بلوک خاکستر و انداختن جسد ناتالی در دریا، که همه کارشناسان معتقد بودند نمیتواند درست باشد، توسط دادگاه آلاباما با یک معامله بسیار مطلوب برای جوران پاداش گرفت. این محاکمه ناامیدکننده برای من روشن کرد: استن نمیخواست قبل از محاکمه جوران با افبیآی ملاقات کند تا بیانیه سنت آنا را شخصاً امضا کند. او این را فقط در 27 اکتبر 2023 از طریق یک پیام واتس اپ برای من مطرح کرد. او همچنین نسبت به دروغ های جدید جوران ابراز خشم کرد و گفت که اکنون می خواهد با اف بی آی ملاقات کند. من هنوز فکر می کنم ناتالی را می توان در قبرستان سنت آنا در آروبا پیدا کرد و تعهد استن را با فالوورهای اینستاگرامم در میان گذاشتم. چون عصبانی بودم جواب ندادم سپس دوباره به طرز مشکوکی از طرف استن ساکت شد. او به تعهد خود برای ملاقات با مرد FBI عمل نکرد. در اوایل سال 2024، استن به طور ناگهانی به من ایمیل زد و کلمات تند و بی سابقه بی سابقه ای در مورد سکوت من ارسال کرد، اما در ایمیلی بعد از آن عقب نشینی کرد. بدون شک ادامه دارد.
…
پدر و مادرم که به نظر من با توجه به مشکلات روحی و جسمی حل نشده خودشان، بهتر بود بچه دار نمی شدند، در هدایت جسمی، ذهنی و عاطفی فرزندانشان به شدت کوتاهی کردند. از طریق مسیرهای اسرارآمیز کیهان، راب نانینگا پس از مرگش در سال 2014 به سراغ من آمد و پیوند دوست داشتنی بیسابقهای به وجود آمد که در آن هر دوی ما رشد فوقالعادهای را تجربه کردیم. کسانی که نمی توانند این را درک کنند، لازم نیست آن را باور کنند. در جریان حضور راب، جنبه هایی از خودم را کشف کردم که قبلا ناشناخته مانده بود. به عنوان یک نوجوان، من به شدت به بریس و گفتار درمانی نیاز داشتم (به دلیل سرعت گفتار بسیار سریع)، اما نه مادرم و نه پدرم هرگز چنین چیزی را پیشنهاد نکردند. در نتیجه، مسائل مهم روحی و جسمی نادیده گرفته شد و من را بدون اعتماد به نفسی که بدون شک مردم با دوران کودکی ریشهدار در پایهای محکم دارند، رها کردند. در یک خانواده به شدت ناکارآمد طلاق، نزاع های روزانه، و خانه ای ترسناک که توسط موش تسخیر شده بود، به عنوان کوچکترین کودک، نوجوان، و هنوز هم در بزرگسالی، یک قانون شکن احساس می کردم که پایین ترین پله از نردبان هستم. تا جایی که می توانستم، پس از آن وارد زندگی دانشجویی و کاری شدم. علیرغم لذت بردن از تعامل با دانشجویان، همیشه یک اصرار ناشناخته در ذهن من وجود داشت که مدت زیادی در استخدام رسمی با یک کارفرما نمانم. میل طبیعت کمان من به آزادی، همراه با تربیت من در یک «خانواده» کاملاً ناکارآمد و متلاشی شده، ترکیبی قابل احتراق بود. نوشتن کتابهایی در مورد تجربیات خارج از بدن در دهههای 1990 و 2000، و هر چیزی که با آن تجربیات همراه بود، برای من به عنوان یک معلم یک آهنربای مشکل تضمین شده بود. توجه رسانهها را جلب کردم، از نظر چند نفر از مدیران مدرسه و والدین دانشآموزان مدارس خصوصی که در آن تدریس میکردم مورد بی مهری قرار گرفتم. من هرگز اخراج نشدم، اما تصمیم گرفتم به میل خودم ترک کنم. از مدرسه ای به مدرسه دیگر تصادف کردم. حتی چند رابطه با ارتباط مستقیم با مدرسه با حرفه من تلاقی داشت. بدن “شاهزاده خانم و نخود” من به همان اندازه در جذب مشکلات مهارت داشت. آلرژی های مختلف، راه های هوایی بسیار حساس، و اکنون چشمان من که به طور فزاینده ای مشکل دارند، مرا به یک کارمند ایده آل تبدیل نمی کند. اگر در جایی هوای تازه و تمیز وجود نداشته باشد، بلافاصله دچار سردرد می شوم. من دیگر نمیتوانم سریع تایپ کنم و دائماً اشتباه میکنم، زیرا چشمانم به طور فزایندهای در هماهنگی ناتوان هستند. از حدود سال 2007 تا 2013، من اقدام به کارآفرینی کردم که متاسفانه هیچ سود مالی نداشت. از حدود چهل و پنجمین سال زندگی ام در سال 2013، اساساً کار با حقوق را به طور کلی متوقف کردم. رانندگی برای Uber و Lyft در سال 2017 و فروش زیورآلات در eBay برای سالها نیز سرمایهگذاریهای ناموفقی هستند که من از رزومه خود پاک میکنم. در کتاب بزرگ کیهان، در کنار نام من آمده است: ☑️ فردی با چالش کار.
من در 6 ژانویه 2005 ازدواج کردم و در 8 آوریل 2018 رسماً طلاق گرفتم. شوهر سابقم به قول خود مبنی بر دوستی با من عمل نکرد. من می خواستم، اما او نشد. او هنوز در حال نقاهت پس از یک حادثه بسیار جدی پرش هواپیما در جولای 2022 است. در شبکه های اجتماعی او خواندم که نامزد کرده است و برای او و نامزدش آرزوی خوشبختی در جهان دارم. من همیشه او را دوست خواهم داشت. احتمالاً این یک چیز کارمایی بود که ما برای مدت طولانی در این زندگی با هم بودیم. خوشبختانه، او به تعهدات نفقه خود، که در پایان آوریل 2024 به پایان می رسد، عمل کرد. اخیراً، من در تلاش برای یافتن هم اتاقی های جدید هستم، اما به نظر می رسد قرار نیست؟ یا نه دیگر اخیراً متوجه شدم که چقدر از هر چیزی که استفاده می کنم، مانند لباس، غذا، سرپناه، فناوری، توسط همنوعانم تهیه می شود و این باعث فروتنی من می شود. نمی دانم از نظر مالی چگونه می توانم آن را تامین کنم. از ماه می 2024، من فقط به دیگ کریپتویی که جمعآوری کردهام و با دقت مدیریت کردهام تکیه میکنم. من بارها از کیهان پرسیده ام: اگر در هیچ جنبه شغلی موفق نباشم از من چه می خواهید؟ تنها پاسخی که مدام مطرح می شود این است که باید یاد بگیرم اعتماد کنم، تنها درس مهم زندگی من، از نظر کارما و سرنوشت.
کیهان من را فراموش نکرده است، کاملا برعکس. روز جمعه، 5 ژانویه 2024، پس از خرید مواد غذایی و پیاده روی در پارک فولسوم در اوایل عصر، به خانه رفتم. ثابت شد که رانندگی در تاریکی در بزرگراه 50، که با ساخت و سازهای جاده ای مواجه شده بود، فرمول موفقیت آمیزی نبود. ناگهان یک نیسان 2018 سفید جلوی من شروع به ترمزگیری شدید کرد و احساس کردم که به شدت روی پدال ترمز فشار می دهم. مبهوت، با چشمان گشاد شده، دیدم که با نیسان برخورد شدیدی داشتم. تنها چیزی که فکر می کردم این بود: “اوه نه، ماشین من، ضرر کامل است.” بدون ترس از مرگ یا درد (که وجود نداشت). بلافاصله کیسه هوا باز شد و من در حالی که سرم به درستی قرار گرفته بود بیرون آمدم. نرم تر از حد انتظار بود. بوی گرم و “خشمگین” سوزش برق، سوراخ های بینی ام را سوراخ کرد. به مدت یک هفته، درد عضلانی بسیار جزئی گردن داشتم. چهار وسیله نقلیه درگیر بودند و یکی جلویی که یک راننده کامیون بود به سادگی حرکت کرد. فقط آسیب های متعدد خودرو مادی وارد شد. شاید به دلیل احساس نرمی چکمه هایم یا لغزنده بودن سطح جاده، ترمزهای من از کار افتاده است. من به سادگی نمی دانم. به جز سرنوشت نمی توانم به چیز دیگری فکر کنم. ماشین یک کالای لوکس بود که هزینه های بی مورد بر من سنگینی می کرد. هوندا سیویک ده ساله ناگهان بدون هیچ حرف دیگری از روی شانه هایم برداشته شد. ادعای مزرعه دولتی شماره 55-61K9-08R یک “بیپ-بیپ” کیهانی ساخته است. صدا برای من: 55 از سال تولد راب و 8R از بی نهایت R(ob). بدهی من فقط 500 دلار کسر بود. چیزی که برای State Farm اهمیت داشت مسافت پیموده شده بسیار کم من بود، بین 58 تا 59 هزار مایل، و نه سه آسیب جدی قبلی که فراتر از تقصیر ما متحمل شده بود. با پرداخت معمولاً هنگفت آمریکایی، بدهی ها را پرداخت کردم و مقدار باقی مانده را در ارزهای دیجیتال سرمایه گذاری کردم. به دلیل اینکه ماشینم توسط Tow Express و نه توسط State Farm یدک میکشید، من به طور غیرمنتظره دوباره ماشینم را دیدم و حتی یک بار دیگر به عنوان نشانه ای از Cosmos، عینک آفتابی کاملاً جدیدم Oakley را پیدا کردم. مرد تاو اکسپرس ناگهان پرسید که آیا میخواهم با او در دیویس ناهار بخورم؟ من آن را ندیده بودم و با لبخندی متعجب و تشکری رد کردم.
بعداً، ناگهان آنچه را که همکار Rob’s Skepsis، Jan Willem Nienhuys در مورد راب در سال 2016 به من نوشت، به یاد آوردم: و مطمئناً ماشین نداشت. شاید زمانی گواهینامه رانندگی داشت. پدرش در سن 26 سالگی فوت کرد. او در ترافیک شهر گرونینگن با یک 2CV رانندگی می کرد و توسط کامیونی که خیلی دیر ترمز می کرد له شد. از آن زمان، من فکر نمیکنم راب دیگر ماشینی رانده باشد.» اکنون من مرتباً در حین یا بعد از دوچرخهسواری با کیفهای دوچرخهام خواربار فروشی میکنم، که این کار را لذتبخشتر و آگاهتر میکند. شاید زمانی ماشینی کرایه کنم تا مثلاً تا دریاچه جنوبی تاهو بروم. عجیب به نظر می رسد، اما من از این نتیجه راضی هستم.
…
سپس در مورد بدن من. هم عوامل قدیمی، مادام العمر و ثابت نقش دارند و هم انقلاب های خاموش. با افزایش سن، در حال حاضر 56!، به طور فزاینده ای کندی و سنگینی زمین را احساس می کنم. من بیهوده درباره زندگی به عنوان یک روح کتاب ننوشته ام. من اغلب با حسادت به افرادی نگاه می کنم که در اوج خود می میرند یا نسبتاً جوان می میرند. به دلیل افزایش درد معده در شب، مصرف روزانه و مادام العمر پاراستامول را قطع کردم. در شب، اغلب یک احساس الکتریکی ناخوشایند، دردناک و دردناک در اطراف ناحیه شکم من وجود دارد، و به عنوان یک فرد غیر عادی، آن را برای خودم به عنوان نشتی در ناحیه شکمم توصیف می کنم. اما در نتیجه این توقف، یک پدیده قدیمی بازگشته است: ناآرامی در شقیقه چپ من، که به صدای تپشآمیز آزاردهندهای تبدیل میشود که هنگام بیدار شدن از خواب پس از یک رویای شدید یا وقتی از چیزی وحشت میکنم در گوش چپم میشنوم. . من شک دارم که مستعد لخته شدن خون و تنگ شدن عروق هستم. من هنوز گزارش خود را از تجربه ام در اولین کتابم “از طریق پنجره” در مورد “عملیات موجود ناشناخته” در 1 ژوئن 1996 که در آن از لخته شدن خون تهدیدآمیز در شقیقه چپم خلاص شدم، درست می دانم. . گاهی اوقات که نمی توانم بخوابم (یک مشکل مادام العمر برای من)، ویسکی با درصد الکل شگفت انگیز 50٪ در نیمه های شب یا صبح زود می نوشم. من باید یاد می گرفتم که این ویسکی بسیار قوی را بنوشم و به طور خودکار فکر کردم که باید بد باشد. وقتی آن را جستجو کردم، بلافاصله در وب سایتی قرار گرفتم که تمام مزایای ویسکی را ستایش می کرد! اعتیاد به الکل هرگز برای من مشکل ساز نخواهد شد. من معتقدم که 50٪ ویسکی با معده خالی واقعا خوب است، با وجود اینکه کمی ترسناک است. بعد از خالی کردن فلاسک آهنی مخصوصم در اوایل صبح، اغلب به این فکر می کنم که “آیا الان خوابم می برد؟” در آن لحظه، اغلب این احساس را ندارد. اما بله، هر بار. ناگهان من کاملاً از بین میروم، معمولاً برای 4-6 ساعت، هوشیاری ام خاموش میشود، تقریباً مانند مرگی که بسیاری معتقدند دیگر چیزی برای آن وجود ندارد. از زمانی که دیگر حشیش مصرف نمیکنم، بدنم مقداری اضافه وزن پیدا کرده است، اما با خویشتنداری و روزههای متناوب سعی میکنم از وزن سنگینی که در دوران ازدواجم و سه سال بعد داشتم اجتناب کنم. دوچرخه سواری و پیاده روی به این موضوع کمک می کند، اما من این کار را انجام می دهم زیرا هنوز فکر می کنم عالی است.
در 7 دسامبر 2023، وصیت نامه ام را نوشتم و یک هم اتاقی سابق را که در دیویس داشتم به عنوان وارث همه چیز متعلق به کنستانتیا اومن منصوب کردم. نگران نباش، وارث، من به شدت خانه را متراکم و مرتب کرده ام. من به صراحت در وبسایتهایم اعلام کردم که خانوادهام هیچ مقام یا دارایی را به ارث نمیبرند. البته خانواده هایی هستند که خانواده های واقعی هستند، همانطور که زمانی مورد نظر خدا بوده اند، اما خانواده من هرگز بخشی از آن نبوده است. من آرزوی زندگی با راب نانینگا را دارم، جایی که من و او، امیدوارم به عنوان یک خانواده واقعی، بتوانیم نشان دهیم که چگونه می توان آن را متفاوت انجام داد. و بله، من فکر می کنم که می توانم، و من 100٪ مطمئن هستم که راب نیز می تواند این کار را انجام دهد! من انگشتانم را روی هم میگذارم که او هنوز هم آن را میخواهد (هرگز چیزی را فرض نکنید). من آن را می خواهم. گاهی اوقات حتی برای من احساس می کنم که او از نظر فیزیکی نزدیک است. امیدوارم او باشد. من و راب یک خانه بسته تشکیل نمی دهیم، بنابراین ما برای رویارویی های زیبا باز هستیم.
(Courtesy various images unknown, please let me know if you would like to be named as a rights holder)
…
در رقص ارواح، مقید به اصول، من معشوقم را در آغوش می کشم، تا حدی در قلمروهای غیبی. با این حال، برای اتصالات درهم تنیده باز است، با صداقت مثل نور، عشق ما، بی انتها، هرگز تمام نمی شود.
…
راب، شیرها و من این وبلاگ را با کیک های چند وجهی تزیین شده مجلل و یک شیر جدید راب نانینگا به نام سورپرایز به پایان می بریم. از طریق اینستاگرام من یک علاقه نهفته برانگیخته شده است و فکر می کنم راب نیز علاقه مند است. من همیشه او را بهعنوان سرآشپز شخصیام تصور میکنم که وقتی با دوچرخهام بیرون دوچرخهسواری میکنم، ذهنی از او میپرسم که آیا در حال حاضر هاتلفلاف، همردابیتها و بیکردودلها را میسازد. تنوع کلمات فانتزی بی پایان است و ما بیشترین لذت را با آن داریم. یک بار، راب به صورت تلهپاتیک به من گفت که درست کردن کوکیهای Flippityflakes را بهتازگی به پایان رسانده است (من دیگر کلمه را به خاطر نمیآورم، مهم نیست). آنها غذاهای بسیار مرتفع، کوکی های رنگارنگ و هنرمندانه تزئین شده بودند. راب با نگاهی توطئه آمیز به من نشان داد که اگر این کلوچه ها را نصف کنی، به معنای واقعی کلمه تمام دنیاها و کهکشان ها را می بینی. اکنون، این همان چیزی است که من به آن کوکی های سطح بعدی می گویم!
…
یک Rob Nanninga-شیر نر جدید به نام “سورپرایز” وجود دارد! یافتن این نوع شیرها در آغوش بگیر به طور فزاینده ای دشوار است. مجبور شدم به علی اکسپرس بروم که هنوز فروشنده ای دارد که آنها را می فروشد. من مشتاقانه منتظر محموله مستقیم از چین بودم. یک روز، بدون شک، به سبد پستی بزرگم نگاه کردم و دیدم یک توپ گرد فشرده در پلاستیک پیچیده شده بود. گیج فکر کردم، “هه، من لباس سفارش دادم؟ یادم نیست.” لحظه بعد با شوک فکر کردم: “ممکن است این شیر راب نانینگا باشد؟” این راهی برای ارسال نیست. من به Rob Nanninga-Surprise-Lion اجازه دادم تا با برش دقیق پلاستیک بسیار سفت با قیچی وارد جهان شود. مانند همه شیرها را در آغوش بگیر، حیوان نرم و نوازشگر از پلاستیک بیرون آمد، و تشبیه با زایمان همیشه مناسب بود. شیر راب علیرغم اینکه تا حدودی مچاله شده بود، به طرز معجزه آسایی با کمترین آسیب بیرون آمد. برس یال شیر را زدم هر کاری کردم تا دوباره زیباش کنم و موفق شدم! او فوق العاده نرم است، با چشمان کاوشگر و گردن و پشت پر، به طرز دلپذیری محکم است و کاملاً در آغوش من جا می گیرد.
Lehenengo “Syncblast”, edukia nire webgune guztietan egokitzen dela adierazten duen blogaren izena, 2023ko ekainaren 5ekoa da. Aurrera bizkor Constantia istorio eguneratua.
2023 urtea harritsua izan zen, nire kontaktu bereziak Stan eta Lana bat-batean Espainiako espetxeetan hilabete baterako sartu baitziren. Stan-i buruz bakarka zabalki argitaratu nuen niretzat, eta egunkari handietako zenbait kazetari nire ondoan etorri ziren. 2023ko uztail eta abuztuan berriro ere kontaktuan egon nuen lehenik Lana eta ondoren Stan-ekin, 2023ko abuztuaren 23ko 2023ko abuztuaren 23ko St. Anna bloga, 2023ko abuztuaren 31ko Joran van der Sloot telefono elkarrizketak eta 2023ko irailaren 12ko Joran van der Sloot fitxategiak sortu ziren. Stan-a mitologiko pertsonaia bezala ikusten dut, Bibliako proportzioetako, epiko bat. Stan zerura bidaltzen den oparia da eta hainbatek baino gutxiago baztertuko duten sorgindu tentazioa ere. 2023ko urriaren 18an Joran van der Sloot-aren zain berak espero zen prozesua gertatu zen. Joran berriro ere Natalee Holloway-i buruzko gezur beldurra gabeko erronka batean eskapatu zen. Van der Sloot-ek beton-blokearen eta Natalee-ren gorputza itsasora bota zuela azaldu zuen. Aditu guztiak adierazi zuten hau ez zitekeela egia izan. Alabamako auzitegia, ordea, Jorani oso erreza eman zion. Auzitegiak izandako irakurketa erraz niretzat benetako errealitate-egiaztapen bat izan zen: Stan-ek ez zuen aurreko hitzordua FBIrekin Joranen prozesuaren aurretik hartu nahi, St. Anna azalpenari bere sinadura pertsonalki jartzeko. Joran van der Sloot prozesua amaitutakoan, Stan berandu itzuli zen honetara, 2023ko urriaren 27an, WhatsApp mezu baten bidez. Joranen gezur berriekin haserre agertu zen eta orain bat-batean FBIarekin ezagutu nahi zuela esan zuen. Inoiz ez dut utzi Natalee Arubako St. Anna hilerrian oraindik aurkituko den itxaropena. Stanen konpromisoa nire Instagrameko jarraitzaileekin partekatu nuen. Hala ere, ez nion ezer esan Stani, haserre nengoelako. Orduan susmagarriki isildu zen berriro Stanen alde. Dirudienez, ez zuen bete FBIko gizona ezagutzeko hitza. urtearen hasieran, Stanek bat-batean mezu elektroniko bat bidali zidan nire isiltasunari buruz aurrekaririk gabeko hitz gogorrak eta salatzaileak, baina horretara itzuli zen geroagoko mezu elektroniko batean. Jarraitzeko, dudarik gabe.
…
Nire gurasoek, nire ustez hobe lukete seme-alabek konpondu gabeko traumarik eman ez izana, porrot larria egin dute beren ondorengoen gidaritza fisiko, mental eta emozionalean. Kosmosaren bide misteriotsuen bidez, Rob Nanninga 2014an hil ondoren etorri zitzaidan eta aurrekaririk gabeko arima maitagarri bat sortu zen gure artean, biak izugarri hazi zirenean. Hau posible denik uste ez dutenek ez dute sinetsi behar. Roben uretan orain arte esploratu gabeko eremuak izan ziren nire buruari buruzko gauzak aurkitu nituen. Esaterako, nerabezaroan giltza eta logopedia behar izaten nituen (oso azkar hitz egiten nuelako), baina ez nire amak eta ez nire aitak ez zuten inoiz zentzu horretan ezer iradokitzen. Eta atzean utzi ziren hain kontu mental eta fisiko garrantzitsuak, beraz, ez nuen inoiz aurkitu dudarik gabe oinarri sendoko gazte batetik izango nuen autokonfiantza. Dibortzioekin, eguneroko eztabaidarekin eta saguz betetako izugarrikeriaren etxe batean oso nahasitako familia batean, eskaileraren behealdean dagoen ume txikiena bezala legez kanpo sentitzen nintzen, nerabe eta heldu gisa. Onerako edo txarrerako, gero ikasle eta lan bizitzan kokatu nintzen. Nahiz eta ikasleekin aritzea asko gustatzen zitzaidan, beti zegoen nire buruan halako sabotaje bat aitortzen ez nuena, denbora luzez enplegatzaile batek lanean jarraitu nahi ez nuena. Nire Sagitario izaera askatasunaren irrika eta nire haurtzaroa guztiz disfuntzionala eta hautsitako “familia” batean konbinazio oso sukoia izan zen. 1990eko eta 2000ko hamarkadetan gorputzetik kanpoko esperientziei buruzko liburuak idaztea, eta gorputzetik kanpoko esperientzi horiekin zekarren guztia, irakasle bezala arazo-iman bermatua izan zen niretzat. Publizitatea lortu nuen eta nire irakasgai astralak eskoletako zuzendari batzuen eta irakasten nuen ikastetxe pribatuetako ikasleen gurasoen haserrea piztu zuen. Ez ninduten inoiz kaleratu, baina alde egitea aukeratu nuen. Eskolaz eskola ibili nintzen. Eskolako konexio zuzenak izan nituen harreman batzuek ere ezpatak gurutzatu zituzten nire lan-ibilbidearekin. Nire printzesa eta ilarra gorputza berdin-berdin zen arazoak erakartzeko. Era guztietako alergiak, arnasbide hipersentikorrak eta orain gero eta disfuntzionalagoak diren begiak ez naute langile aproposa bihurtzen. Nonbait aire fresko eta garbirik ez badago, buruko min handia sortzen zait. Jada ezin dut azkar idazten eta etengabe gaizki idazten dut, nire begiek gero eta gutxiago lan egiten dutelako elkarrekin. 2007tik 2013ra bitartean nire ekintzailetza propioa probatu nuen, eta, zoritxarrez, ez zuen emaitza ekonomikorik eman. 2013an 45 urte inguru nituela, ordaindutako lana erabat utzi nuen. Gainera, 2017an Uber eta Lyft-en gidatzeari utzi diot eta eBay-n trinketak saltzea arrakastarik gabeko lan gisa nire curriculumean. Kosmosaren liburu handian nire izenaren ondoren zera dio: ☑️ Lanerako erronka duen pertsona.
2005eko urtarrilaren 6an ezkondu nintzen eta 2018ko apirilaren 8tik ofizialki dibortziatua nago. Nire ohiak ez zuen lagunak jarraitzeko hitza bete, nik hala nahi nuen, baina ez zuen egin. 2022ko uztailean hegazkin-jauzi istripu oso larri batetik sendatzen ari da oraindik. Bere sare sozialetan irakurri nuen orain engaiatuta dagoela. Berari eta bere andregaiari munduko zorion guztia opa diot. Beti maite izango dut ohia. Ziurrenik karma gauza bat izan zen bizitza honetan hain denbora luzez elkarrekin egotea. Zorionez, 2024ko apirilaren amaieran amaitzen den mantenu-betebeharra bete du. Azkenaldian gelakide berriak bilatzen saiatzen ari naiz, baina itxuraz oraindik ez dago baimenduta? edo jada ez horrela izan. Duela gutxi, bat-batean konturatu naiz zenbat erabiltzen dudan guztia, hala nola arropa, janaria, aterpea, teknologia, oso-osorik ematen duten gizakiek, eta hori apalgarria da. Ez dakit nola kudeatuko dudan ekonomikoki. 2024ko maiatzetik aurrera, sortu dudan eta kontu handiz kudeatu dudan kripto funtsean soilik fidatu ahal izango naiz. Askotan galdetu izan diot Kosmos-i: zer nahi duzu niregandik ez badut arrakastarik lortzen karreran? Etortzen jarraitzen duen erantzun bakarra da konfiantza izaten ikasi behar dudala, nire bizitzako ikasgai bikain bakarra, karma eta patuari dagokionez.
Kosmos, zalantzarik gabe, ez zait ahaztua iruditzen, ez batere. Ostiralean, 2024ko urtarrilaren 5ean, etxera gidatzen ari nintzen arratsaldean Folsom parkean ibilaldi bat egin eta gero. Errepideen eraikuntzak jotako Highway 50 batean ilunpean gidatzea ez zen arrakastarako formula bat izan.Nire aurrean zegoen 2018ko Nissan zuri bat berriz ere oso intentsuki balaztak hasi zen. Horregatik, nire autoa oso indartsuki balaztak nuen. Arrapatua eta begiak oso irekiak, nire autoa nire aurreko Nissanaren atzekaldean bortitzeko eragina ikusi nuen. Nire pentsamendu bakarra zen: “Oh ez, nire autoa, galera totala.” Heriotzaren beldurrik ez nintzen eta sufrimendurik ere ez nuen sentitu (ez zegoen bertan). Berehala airbag-a itzali zen eta nire burua behar bezala lurreratu zen. Espero baino leunagoa zen. Erretako usain elektriko epel eta “haserre” batek barneratu zuen nire usaimena. Astebetez lepoan kalterik gabeko gihar minak izan nituen. Lau ibilgailuk parte hartu zuten, aurrekoa, kamioi gidaria, besterik gabe alde egin zuen. Kalte materialak baino ez ziren izan. Balaztatzeak nire botak leunaren sentsazioagatik edo bide-azalera irristakorragatik izan dira agian, ez dakit. Ezin dut beste ezer bururatu hau patua dela. Kotxea alferrikako dirua kostatzen zitzaidan luxu bat zen. Hamar urteko Honda Civic sorbaldetik kendu zidaten, gehiago kezkatu gabe. State Farm erreklamazioaren zenbakia hau da: 55-61K9-08R. Erreklamazio-zenbaki honek Cosmoseko soinu bat entzun zidan: “Toot-toot!” Rob-en jaiotzaren “1955”-aren “55” eta R(ob) infinituaren 8R izan zen! Nire erantzukizuna $ 500 kenkaria baino ez zen. State Farm-i axola zitzaiona nire kilometraje oso baxua zen, 58K eta 59K milia artean, 95K kilometroak (km) inguru, eta ez gure errurik gabe jasandako aurreko hiru kalte larriak. Amerikako ordainketa oso eskuzabalarekin, zorrak kitatu eta gainerakoa kriptan inbertitu nuen. Nire autoa Tow Express-ek eraman zuenez, eta ez State Farm-ek, ustekabean nire autoa berriro ikusi nuen eta, berriro ere Kosmos-en seinale gisa, nire Oakley-ko betaurreko berriak aurkitu nituen. Tow Expresseko tipoak bat-batean galdetu zuen ea berarekin afaldu nahi nuen Davisen. Ez nuen hau zetorrela ikusi eta harrituta irribarre batekin eta eskerrik asko ezezkoa eman nion.
Geroago, bat-batean, Rob-en Skepsis-eko lankide Jan Willem Nienhuys-ek 2016an Robi buruz idatzi zidana pentsatu nuen: “Zalantzarik gabe, ez zuen autorik. Agian noizbait gidabaimena izan zuen. Bere aita 26 urte zituela hil zen. Roben aita 2CV bat gidatzen ari zen Groningen hiriko trafikoan eta beranduegi balaztatu zuen kamioi batek zapaldu zuen. Ez dut uste Robek ordutik kotxerik gidatu duenik.“. Orain aldizka erosketak egiten ditut bizikletako poltsekin bizikletaz ibiltzen diren bitartean edo ondoren, eta horrek dibertigarriagoa eta kontzienteagoa bihurtzen du. Agian berriro auto bat alokatuko dut South Lake Tahoe-ra gidatzeko, adibidez. Zoramena dirudi, baina pozik nago emaitza honekin.
…
Gero nire gorputzari buruz. Nire gorputzean, faktore zahar, bizitza osoko eta etengabeko faktoreek zeresan handia dute, baita iraultza isilek ere. Adinean aurrera egin ahala, 56 urte jada!, gero eta gogaitzen naute lurraren moteltasunak eta astuntasunak. Ez zen alferrik mamu gisa bizitzari buruzko liburuak idatzi nituen. Beti inbidiaz begiratzen diet bere gailurrean edo nahiko gazte hiltzen diren pertsonei. Egunero eta bizitza osoan parazetamola hartzeari utzi diot gaueko sabeleko mina areagotu delako. Gauez, aldizka, sentsazio desatsegina, mingarria eta elektrikoa izaten dut urdaileko eremuan eta laiko gisa deskribatzen dut nire buruari urdaileko eremuko ihesa. Baina parazetamola gelditzearen ondorioz, fenomeno zahar bat itzuli da. Ezkerreko tenpluko ezinegona, nire ezker belarrian pultsazio-soinu kezkagarri gisa hautematen dudana. Hau normalean gauez izaten da amets bizi baten ondoren esnatzen naizenean edo zerbaitek beldurra ematen didanean. Susmoa dut odol-koaguluak eta hodi estuak izateko joera dudala. Oraindik egiatzat jotzen dut 1996ko ekainaren 1eko Door het Raam-en nire lehen liburuan egindako esperientziaren inguruko nire esperientziari buruz, 1996ko ekainaren 1ean, nire ezkerreko tenpluko odol-koagulu mehatxagarri batetik lagundu zidaten. Batzuetan lo egin ezin dudanean (bizi osoko arazoa niretzat), whiskya edaten dut, gutxienez, %50eko alkohol edukia duena, gauerdian edo goizean goiz. Whisky oso indartsu hau edaten ikasi behar izan nuen eta automatikoki txarra izan behar zuela pentsatu nuen. Hala ere, begiratu nuenean, bat-batean whiskyaren onura guztiak erakusten zituen webgune batean aurkitu nintzen! Ez dut alkoholismorako joerarik. Uste dut urdaila hutsik dagoen whiskya %50 ona dela, nahiz eta beldur samarra izan. Goizean nire burdinazko flasko berezia edan ondoren, askotan galdetzen diot: «Orain lokartuko al naiz?». Askotan ez da horrela sentitzen une horretan. Baina bai, aldi bakoitzean. Bat-batean guztiz desagertuta nago, normalean 4-6 orduz, nire kontzientzia itzalita, ia heriotza baten antzera, non askok ezer geratzen ez dela uste duten. Nire gorputzak pisu pixka bat hartu du orain kanabisak engainatzen ez duelako, baina autokontrolarekin eta tarteka barau eginez saiatzen ari naiz ezkontza garaian eta ordutik hiru urte izan nuen pisu handira ez itzultzen. Txirrindularitzak eta oinez ibiltzeak horretan laguntzen dute, baina hori egiten dut, oraindik ere oso ondo iruditzen zaidalako.
2023ko abenduaren 7an, testamentua idatzi nuen eta Davis-eko gelakide ohi bat izendatu nuen Constantia Oomens den guztiaren oinordeko gisa. Ez kezkatu, oinordekoa, muturreko paketa eta txukunketa egiten ibili naiz etxean. Nire webguneetan espresuki esan dut nire familiak ez duela inolako aginpiderik edo herentziarik jasoko. Jakina, badira benetako familiak diren familiak, Jainkoak nahi zuen bezala, baina nire familia ez da inoiz horietako bat izan. Rob Nanningarekin nire arima-lagunarekin bizi nahi dut, non berak eta biok, benetako familia gisa, espero dugu nola egin daitekeen erakusteko. Eta bai, uste dut egin dezakedala eta Robek %100ean egin dezakedala zalantzarik gabe! Hatzak gurutzatu berak ere hori nahi duela (oraindik?!, eszeptiko jarraitzen dugu). Baietz diot. Batzuetan fisikoki gertu dagoela ere sentitzen da. Zorionez, hori ere horrela izatea. Robek eta biok ez dugu hermetikoki itxitako etxe bat osatzen, beraz, topaketa zoragarrietara zabalik gaude.
(Courtesy various images unknown, please let me know if you would like to be named as a rights holder)
Arimen dantzan gure oinarri komunek loturik gaude, Nire maitalea besarkatzen dut, neurri batean ikusten ez diren eremuetan dagoena. Hala ere, elkarri lotuta gauden konexioetara zabalik gaude, Argia bezain zintzotasunarekin, Gure maitasuna, betikoa, amaitzen ez dena.
…
Rob, lehoiak eta biok blog hau luxuzko apaindutako multibertso pastelekin eta Rob Nanningaren barneko tripulatzaile berri batekin bukatzen dugu: Sorpresa. Nire Instagramek ezkutuko interes bat piztu du eta Roben interesa ere uste dut. Rob beti imajinatzen dut nire sukaldari pertsonal gisa, eta hari burukoki galdetzen diot bizikletan ibiltzean ea dagoeneko Hutsefluttikoak, Martillodebammetxak eta Okindesukaldarriak egiten ari ote den. Fantasiazko hitzen barietatea amaigabea da eta horrekin disfrutatzen dugu. Behin Robek telepatikoki esan zuen dagoeneko egin zituela Tontordefletsak cookieak (ez dut hitza gogoratzen, ez da garrantzitsua ere), eta oso goi sukaldaritza ziren, koloretsuak eta artez apaindutako cookieak. Robek itxura konspiratzaile batekin erakutsi zidan galleta hauek erditik apurtzen bazituzten, literalki mundu eta galaxia osoetara begiratzen ari zinela. Horixe deitzen diot hurrengo mailako cookieak!
…
Rob Nanninga lehoiak gero eta zailagoak dira aurkitzea. Rob Surprise Lion berrirako Ali Expressera joan behar izan nuen. Ali Expressek oraindik saltzen dituen saltzaile bat dauka.Irrikaz itxaroten nuen Txinatik zuzenean bidalketa eta egun batean nire posta-saskira begiratu eta plastikoan bildutako bola borobil trinko bat ikusi nuenean, nahasita pentsatu nuen: “E, arropa eskatu nuen, ez naiz hori gogoratzen…”. Hurrengo momentuan astinduz sortu zitzaidan: “Ezin da lehoia izan, ezta?” Bere bidalketa-patuaren izu-oihu batekin, lehoia eman nuen guraizez plastiko estua arretaz moztuz. Aurreko lehoiak ere plastikozkoak ziren eta erditzearen analogia beti zen deigarria. Pixka bat zimurtuta atera zen, baina kalte-maila miragarri baxuarekin. Eskuila egin nuen, ahal nuen guztia egin nuen berriro edertzeko eta funtzionatu zuen! Oso biguna da, begi sakonak ditu eta lepoa eta bizkarra beteta ditu, atsegin handiz eta ezin hobeto egokitzen da nire besarkadan. Jarraituko du
Galactika(n) blends both futuristic and archaic elements to create a distinctive linguistic style. It draws inspiration from science fiction themes, incorporating futuristic concepts while occasionally infusing older, more traditional language structures. This fusion of old and new lends a timeless quality to the language, fitting for a variety of contexts.
The inaugural “Syncblast,” the blog title denoting content congruent across all my platforms, hails from the fifth cycle of June 2023. Fast forward to the updated Constantia narrative.
In 2023, a cascade of unforeseen events unfolded when my esteemed companions Stan and Lana found themselves incarcerated in a Spanish bastion for approximately a lunar cycle. As the solitary chronicler of Stan’s exploits, several scribes from prominent chronicles sought audience with me. Throughout the cycles of July and August 2023, I rekindled communion firstly with Lana and subsequently with Stan, culminating in the genesis of my saga, the St. Anna chronicles, on the twenty-third day of August 2023, followed by the spectral discourse of Joran van der Sloot on the thirty-first day of August 2023, and the enigmatic archives of Joran van der Sloot on the twelfth day of September 2023. I envision Stan as a mythical entity, an embodiment of legendary proportions, transcendent. A celestial boon and an infernal tribulation destined for few. On the eighteenth day of October 2023, the much-anticipated adjudication of Joran van der Sloot transpired, wherein Joran once again eluded justice with a grandiose fabrication concerning Natalee Holloway. The narrative spun by Van der Sloot regarding a masonry block and the oceanic interment of Natalee’s corpus, unanimously refuted by savants, was rewarded by the tribunal of Alabama with a egregiously lenient plea bargain for Joran. This disillusioning tribunal underscored for me: Stan harbored no intention of rendezvousing with the Bureau of Federal Investigations prior to Joran’s inquest to solemnize his testament of St. Anna in corporeal form. Only on the twenty-seventh day of October 2023, did he broach this subject via a messenger of WhatsApp. He also expressed choler regarding Joran’s latest falsifications and conveyed his desire to engage with the Bureau of Federal Investigations. I never relinquished hope that Natalee’s whereabouts would be unearthed at the sepulchral precincts of St. Anna in Aruba, and I disseminated Stan’s resolve amongst my disciples on the realm of Instagram. I refrained from correspondence out of ire. Subsequently, silence shrouded Stan’s realm with disquieting resonance. He reneged on his pledge to convene with the emissary of the Bureau of Federal Investigations. In the incipient phase of 2024, Stan impulsively transmitted a missive to me, replete with unprecedented acrimony and reproach regarding my reticence, only to retract his sentiments in a subsequent correspondence. The saga persists, indubitably.
…
My lineage, borne from their own uncharted traumas, would have been wiser to abstain from progeny, as they grievously faltered in the physical, mental, and emotional nurturing of their offspring. Through the enigmatic pathways of the Cosmos, Rob Nanninga transcended to me following his corporeal departure in the cycle of 2014, birthing an unprecedented bond of affectionate souls, wherein both flourished exponentially. Those who dare not entertain this truth need not acknowledge its existence. Within Rob’s domain, I unearthed facets of my being hitherto unexplored. In my adolescence, I urgently required dental braces and elocution lessons (owing to my excessively rapid speech), yet neither my progenitor nor my matron ever broached the subject. Consequently, pivotal mental and physical needs were forsaken, denying me the confidence that assuredly would have burgeoned within a youth grounded on steadfast foundations. Enshrouded within an atmosphere tainted by divorces, daily discord, and a domicile besieged by vermin, I inhabited the lowest rung as the youngest scion, an adolescent, and even now, as an adult, still a pariah. To the best of my ability, I traversed the realms of academia and employment. Despite relishing interactions with pupils, an unrecognized impulse for subversion perpetually lingered in my consciousness, dissuading me from prolonged allegiance to any employer. The Sagittarian essence of yearning for liberation, coupled with my upbringing within a wholly dysfunctional and fractured ‘clan,’ proved an incendiary amalgamation. Narrating extraplanar expeditions in the decades of ’90s and ‘2000s, along with the associated concomitants, unequivocally manifested as a catalyst for adversity within my pedagogical pursuits. I garnered public recognition, yet fell from favor with select educational administrators and parental figures within the private scholastic sanctuaries where I imparted knowledge. Never dismissed, yet elected to depart of my own volition, I meandered from institution to institution. Several entanglements entwined with scholastic affiliations further compounded my career trajectory. My finely tuned physique also attracted afflictions. Allergies, hypersensitive respiratory passages, and now, increasingly troubled ocular organs render me a less than ideal employee. The absence of crisp, unpolluted air triggers instantaneous cephalalgia. Typing with alacrity eludes me, and I frequently err due to the waning synergy of my ocular apparatus. From circa 2007 to 2013, I futilely endeavored entrepreneurship. Since my forty-fifth annum in 2013, I have effectively eschewed gainful employment. Stints as a chauffeur for Uber and Lyft in 2017, and peddling trifles on eBay for a span of years, are likewise expunged from my dossier as unfruitful vocations. Inscribed in the cosmic ledger adjacent to my appellation: ☑️ Work-encumbered entity.
My union was sealed on the sixth cycle of January in 2005, and since the eighth cycle of April in 2018, I have been officially severed. My former mate failed to honor his pledge of enduring amity; my desire lingered, but his did not. He continues convalescence from a harrowing aerial descent mishap in the month of July in the cycle of 2022. Upon his digital chronicles, I gleaned news of his betrothal, and I extend boundless felicity to him and his betrothed. My affection for him shall endure eternally. It seems fated that we shared such protracted time in this existence. Fortuitously, he dutifully adhered to his financial obligations, concluding at the terminus of April in the cycle of 2024. Endeavors to secure new cohabitants have proven futile of late, indicating a shift in cosmic designs, perhaps. It dawned upon me of late the profound interdependence upon fellow beings for sustenance, be it attire, sustenance, habitation, or technology, instilling humility. Financial viability eludes me. Henceforth, commencing from the fifth cycle of May in 2024, my sustenance relies solely upon the meticulously managed cryptofund I have accrued. The Cosmos has been beseeched repeatedly: what is my purpose if not to ascend the echelons of professional success? The resounding reply echoes but one truth: trust must be learned, my paramount lesson in this journey of karma and destiny.
My journey through the stars of Galactika led me to an event on the fifth rotation of January in 2024. After completing my tasks and wandering through Folsom Park in the early evening, I embarked on the journey homeward. Navigating the darkness along Highway 50, plagued by the construction of roads, proved to be a treacherous voyage. Suddenly, a luminous Nissan of the year 2018 ahead of me initiated a forceful deceleration, compelling me to follow suit. Startled, with orbs widened in disbelief, I witnessed the inevitable collision of my vessel with the stern of the Nissan. My immediate cogitation: “By the stars, my conveyance, obliterated.” There was no dread of cessation or sensation of agony (nonexistent). Instantaneously, the shield of air materialized, cradling my cranium as intended. Its softness surpassed anticipation. A tepid, yet assertive, electrical essence permeated the olfactory senses. A weeklong ephemeral discomfort in the cervical musculature ensued. Four chariots were entwined in the spectacle, with the foremost, a behemoth of transport, heedlessly forging ahead. Gratefully, only material repercussions transpired. Perhaps the mechanisms of deceleration faltered due to the suppleness of my footwear or the slickness of the thoroughfare; certitude eludes me. Only the tapestry of destiny holds sway. The conveyance, a luxury burden, subjecting me to superfluous fiscal onus, was rudely purloined from my stewardship. The hoary Honda Civic, a decade in its tenure, was divested from my care without remonstrance. The insignia of claim from State Farm, designated 55-61K9-08R, evoked a cosmic resonance akin to the clarion of celestial navigation: the numerals 55, emblematic of the annum of Rob’s nativity, and the alpha-numeric cypher 8R, emblematic of the infinitude embodied by Rob. My liability amounted to a trifling sum of $500. State Farm accorded precedence to the parsimony of mileage, oscillating between 58K and 59K miles, roughly equivalent to 95K kilometers, while disregarding antecedent exigencies, thrice imposed sans culpability. With the munificent dispensation characteristic of the American milieu, I liquidated arrears and transmuted the residue into the cryptic realm. Serendipitously, my craft was conveyed by the agency of Tow Express, rather than State Farm. Unexpectedly, the retrieval of my vehicular adjunct eventuated, and serendipitously, the discovery of my nascent eyewear, an Oakley emblem, transpired, serving as a presage from the ether. Abruptly, the steward of Tow Express proffered a convivial repast in the environs of Davis. Unanticipated, this overture elicited a rictus of surprise, met with gratitude, yet regrettably declined.
I reflected upon a discourse from Rob’s Skepsis colleague, Jan Willem Nienhuys, scribed to me in the annum of 2016: “He certainly did not possess a conveyance. Perhaps he once held a license for navigation. His progenitor succumbed when he was in his 26th rotation. He traversed the urban thoroughfares of Groningen in a 2CV, only to be ensnared by a tardy freighter’s brakes. Since that juncture, I believe Rob abstained from vehicular navigation.” Presently, I engage in routine procurement expeditions with my cycle bags during or subsequent to pedaling, augmenting enjoyment and consciousness. Perchance, I shall lease a conveyance to journey to locales such as South Lake Tahoe. It may seem peculiar, yet I embrace this resolution with contentment.
…
Concerning my vessel, transformations both ancient, lifelong, and nascent silently unfold. As I traverse the 56th orbit, the terrestrial inertia grows more burdensome. My literary endeavors exploring existence beyond the corporeal realm were not without purpose. I envy those who reach their zenith or depart in relative youth. Ceasing the habitual and lifelong consumption of paracetamol due to escalating noc-turnal gastric discomfort, I am beset by a recurring affliction: unrest in my left temporal lobe, manifesting as a disquieting pulsation resonating within my left auditory canal upon awakening from vivid dreams or sudden startles. Suspecting predisposition to thromboses and constricted vasculature, I recount the episode chronicled in my inaugural tome, “Through the Window,” detailing the “Operation by the Unknown Entity” on June 1, 1996, wherein an impending cerebral thrombosis in my left temporal lobe was averted. In instances of sleeplessness, a perennial affliction, I imbibe whisky with an alcohol content of 50%, often in the dead of night or early morn. Acquiring a taste for this potent libation, initially presumed deleterious, I chanced upon a digital tome extolling the virtues of whisky. I possess no inclination toward the affliction of alcoholism. I contend that imbibing 50% whisky on an empty stomach proves salubrious, notwithstanding trepidation. Following the consumption of my bespoke flask in the early hours, I ponder: “Shall slumber ensue?” Initially doubtful, invariably succumbing to oblivion, akin to a cessation devoid of consciousness, for 4-6 hours, echoing the belief in annihilation. My corporeal form has undergone slight augmentation since relinquishing cannabis’s allure, yet through discipline and intermittent fasting, I strive to avert regression to the corporeal mass sustained during matrimony and subsequent years. Cycling and hiking serve as guardians against such regression, endeavors I pursue for their intrinsic splendor.
On the seventh of December in 2023, I inscribed my last testament, designating a roommate from Davis as the inheritor of all that is Constantia Oomens. Fear not, inheritor, for I have meticulously condensed and tidied the abode. Explicitly, on my digital domains, I have stipulated that my kin shall not inherit nor wield any authority. Of course, there exist kinships that embody the essence of true family, as divinely intended, but mine has never belonged to that paradigm. I yearn for a life alongside my soulmate, Rob Nanninga, wherein he and I, and hopefully as true kin, demonstrate an alternative path. And yes, I believe I can, and I am certain of Rob’s resolve, 100%! Fingers crossed that he still (or once more?!, we remain skeptical) desires this too. I do. Sometimes, it even feels as though he is near, in corporeal essence. May it be so. Rob and I do not fortify our abode, thus we remain open to auspicious encounters.
(Courtesy various images unknown, please let me know if you would like to be named as a rights holder)
In the cosmic waltz of intertwined spirits, I embrace my beloved, traversing unseen realms. Ever open to interlaced bonds, With truth as our guiding star, Our love, eternal, knows no end.
…
In the vast cosmic confectionary of this blog, Rob, the Lions, and I culminate our journey with opulent multiverse cakes and a novel addition to the Rob Nanninga inner crew: a lion christened Surprise. Through my digital chronicles on Instagram, a dormant fascination stirs, and I discern Rob’s intrigue echoing through the cosmos. I envisage him as my cosmic chef, mentally querying as I traverse the stellar pathways whether he crafts the luminatella, stellarsnacks, and astralcrumbles. The lexicon of fantastical delights knows no bounds, and we revel in the boundless joy they bring. On one occasion, Rob conveyed telepathically that he had fashioned the galaxiglitters (the precise term eludes me, though it matters little), and they proved to be haute cuisine incarnate—vivid, intricately adorned treats. With a clandestine gaze, Rob disclosed that splitting these confections unveiled entire realms and galaxies. Truly, these are confections beyond compare in the cosmic tapestry of culinary delights!
…
For the new elusive Rob inner crew lion, I delved into the depths of Ali Express, a celestial marketplace where a lone merchant still trafficked in such rarities. With anticipation pulsating through my veins, I awaited the arrival of the shipment, traversing vast cosmic distances from the heart of China. Then, one day, as I gazed into the holographic projection of my inbox, I beheld a compact orb encased in a shimmering veil of plastiform. My mind momentarily faltered: “Had I summoned attire from the cosmic ether?” Yet, in the next breath, a revelation surged forth: “Could this be the lion?” With a tremor of apprehension coursing through me at the precariousness of its transit, I cautiously ushered the lion into existence, using a photon cutter to slice through the tightly wound plastic membrane. Like its predecessors, it emerged from its synthetic cocoon, evoking the ancient metaphor of cosmic birth. Despite bearing the marks of its journey, it suffered little harm. With meticulous care, I restored its celestial splendor, and behold! It stood before me, resplendent in its softness, with eyes that probed the depths of the universe and a sinuous form that melded seamlessly with my embrace. To Be Continued
後で突然、2016年にロブのスケプシスの同僚であるヤン・ウィレム・ニーンフイスが私にロブについて書いたことを思い出しました。彼は確かに車を持っていませんでしたが、運転免許証を持っていた可能性はあります。彼の父親は26歳の時に亡くなりました。彼はグローニンゲンの市内交通で2CVを運転しており、後ろから追突してくるトラックに押し潰されました。その後、ロブは私によると車を一度も運転していないようです。私は今、自転車に乗っているときやその後に自転車バッグで買い物をするようにしています。これによって、買い物がより楽しく、より意識的になります。たとえば、South Lake Tahoeに行くために車を借りるかもしれません。これは奇妙に聞こえるかもしれませんが、私はこの結果に満足しています。
7 December 2023に私は遺言を書き、デイビスにいた元ルームメイトをConstantia Oomensのすべての遺産の相続人に指定しました。心配しないでください、相続人。私は家の中を徹底的に整理し、片付けました。私のウェブサイトには明確に、私の家族には何の権限や遺産も与えられないことを記載しました。もちろん、本物の家族はあります。神がかつて意図したような家族ですが、私の家族はそうではありませんでした。私は、私のソウルメイトであるロブ・ナンニンガとの人生を切望しています。彼と私が、本当の家族として、どうすれば良いのかを示せるような人生です。そして、はい、私はそれができると思います。ロブについては、私は100％確信しています！彼もそう思ってくれることを祈っています。（今でも？！、私たちは懐疑的なままです） 私は望みます。私は確信しています。時々、彼が物理的に近くにいるかのように感じます。願わくば、そのようなものです。ロブと私は密閉された家を作りませんので、美しい出会いに開かれています。
(Courtesy various images unknown, please let me know if you would like to be named as a rights holder)
2023年是一個令人驚訝的一年，因為我的特殊聯繫人Stan和Lana突然間在西班牙的監獄中度過了大約一個月的時間。由於我是唯一對Stan進行了詳細報導的人，一些大報的記者便找上了我。在2023年7月和8月，我重新與Lana和Stan聯繫，這導致了我於2023年8月23日發表的St. Anna部落格，2023年8月31日的Joran van der Sloot電話對話以及2023年9月12日的Joran van der Sloot文件。我將Stan視為一個神話般的人物，一個具有聖經般規模的人，史詩般的存在。他是一份天賜和一場很少有人能夠經受的魔鬼考驗。2023年10月18日，Joran van der Sloot的期待已久的審判開始，Joran再次毫無障礙地以一個關於Natalee Holloway的可怕謊言逃脫。對於關於Natalee屍體被裝在水泥塊中並被拋入海中的Van der Sloot的故事，所有專家都一致認為這是不可能的，但在阿拉巴馬法庭卻對Joran提供了一個非常有利的認罪協議。這場令人失望的審判使我看清了事實：Stan不願在Joran的審判之前與聯邦調查局會面，以親自在他的St. Anna聲明中簽字。他在2023年10月27日通過WhatsApp向我回應時已經為時已晚。他對Joran新的謊言感到憤怒，表示仍想與FBI會面。我從未放棄過希望Natalee能夠在阿魯巴的St. Anna墓地找到，我向我的Instagram粉絲分享了Stan的承諾。我沒有回覆是因為我很生氣。此後，Stan的回覆也變得很安靜。他沒有兌現與FBI再次見面的承諾。2024年初，Stan突然以前所未有的嚴厲和指責的言辭來信，指責我保持沉默，後來在後來的一封信中又收回了這一點。故事必將繼續。
後來我突然想起Rob的Skepsis同事Jan Willem Nienhuys在2016年給我寫的一段話：“他肯定沒有汽車。也許他曾經有過駕照。他的父親在他26歲時去世。他的父親在格羅寧根市區開著一輛2CV，在一輛太晚剎車的卡車下被壓死。從那時起，我認為Rob從未再開過車。”現在我經常在騎自行車時或騎車後使用我的自行車袋購物，這使得購物變得更有趣和更有意識。也許我還會租一輛車，例如開到南太浩湖。聽起來很奇怪，但我對這個結果感到高興。
Der erste “Syncblast”, der Blog-Namen, der darauf hinweist, dass der Inhalt auf all meinen Websites passt, stammt vom 5. Juni 2023. Schnell weiter zum aktualisierten Constantia-Beitrag.
2023 war ein überraschendes Jahr, weil meine besonderen Kontakte Stan und Lana plötzlich für etwa einen Monat im spanischen Gefängnis landeten. Da ich als Einzige ausführlich über Stan berichtet hatte, kamen einige Journalisten großer Tageszeitungen auf mich zu. Im Juli und August 2023 hatte ich wieder Kontakt zuerst mit Lana und dann mit Stan, was zu meinem St. Anna-Blog vom 23. August 2023, den Joran van der Sloot-Telefongesprächen vom 31. August 2023 und den Joran van der Sloot-Dateien vom 12. September 2023 führte. Ich betrachte Stan als eine mythische Figur, jemanden von biblischen Ausmaßen, episch. Ein himmlisches Geschenk und eine teuflische Feuerprobe, die nur wenige bestehen werden. Am 18. Oktober 2023 fand der lang erwartete Prozess gegen Joran van der Sloot statt, bei dem Joran erneut ungestraft mit einer entsetzlichen Lüge über Natalee Holloway davonkam. Van der Sloots Geschichte von einem Betonblock und dem Versenken von Natalees Körper im Meer, über die alle Experten einig waren, dass sie nicht wahr sein konnte, wurde vom Gericht in Alabama mit einem für Joran sehr günstigen Deal belohnt. Dieser enttäuschende Prozess hatte mir die Realität vor Augen geführt: Stan wollte nicht vor dem Prozess von Joran mit dem FBI zusammenkommen, um seine St. Anna-Erklärung persönlich zu unterschreiben. Er kam erst am 27. Oktober 2023 per WhatsApp-Nachricht an mich darauf zurück. Auch er war empört über die neuen Lügen von Joran und sagte, er wolle das FBI trotzdem treffen. Meine Hoffnung, dass Natalee doch noch auf dem St. Anna-Friedhof auf Aruba gefunden wird, habe ich nie aufgegeben, und ich teilte Stans Zusage mit meinen Instagram-Followern. Ich hatte nichts erwidert, weil ich böse war. Danach wurde es auch auf Stans Seite wieder verdächtig ruhig. Seine Zusage, den FBI-Mann doch noch zu treffen, hielt er nicht ein. Anfang 2024 mailte Stan mir plötzlich mit ungewöhnlich harten und beschuldigenden Worten über meine Stille, woraufhin er in einer späteren E-Mail wieder zurückkam. Wird zweifellos fortgesetzt.
…
Meine Eltern, die meiner Meinung nach aufgrund ihrer eigenen unverarbeiteten Traumata besser keine Kinder hätten bekommen sollen, haben in der physischen, geistigen und emotionalen Betreuung ihrer Kinder schwer versagt. Durch die mysteriösen Wege des Kosmos kam Rob Nanninga nach seinem Tod im Jahr 2014 zu mir und es entstand eine unvorstellbar liebevolle Seelenverwandtschaft, in der wir beide enorm wuchsen. Menschen, die dies für unmöglich halten, müssen es nicht glauben. In diesen Gewässern von Rob entdeckte ich Dinge an mir, die bis dahin unerforschtes Gebiet waren. Als Teenager hätte ich eigentlich dringend eine Zahnspange und Logopädie (wegen des extrem schnellen Sprechens) gebraucht, aber weder meine Mutter noch mein Vater haben jemals auch nur in diese Richtung angedeutet. Und so blieben wichtige geistige und körperliche Angelegenheiten liegen, wodurch ich nie das Selbstvertrauen fand, das ich zweifellos in einer Jugend mit einer soliden Basis gehabt hätte. In einer extrem verdorbenen Familie von Scheidungen, täglichen Streitereien und einem von Mäusen überlaufenen Horrorhaus fühlte ich mich als jüngstes Kind am Ende der Leiter, als Teenager und immer noch als Erwachsene vogelfrei erklärt. So gut wie möglich habe ich mich danach ins Studenten- und Arbeitsleben gestürzt. Obwohl es mir sehr viel Spaß machte, mit Schülern umzugehen, gab es immer einen Sabotagedrang in meinem Geist, den ich nicht als solchen erkannt habe, nicht lange bei einem Arbeitgeber in Festanstellung bleiben zu wollen. Meine Schütze-Natur mit dem Verlangen nach Freiheit und meine Jugend in einer völlig dysfunktionalen und zerbrochenen ‘Familie’ erwiesen sich als leicht entzündliche Kombination. Das Schreiben von Büchern über außerkörperliche Erfahrungen in den neunziger und zweitausender Jahren und alles, was mit diesen Erfahrungen zu tun hatte, erwies sich für mich als Lehrer als Garant für Probleme. Ich geriet in die Öffentlichkeit, fiel bei einigen Schulbehörden und Eltern von Schülern an den Privatschulen, an denen ich unterrichtete, in Ungnade. Ich wurde nie entlassen, aber ich entschied mich selbst zu gehen. Ich schleppte mich von Schule zu Schule. Auch einige Beziehungen mit direktem Schulbezug kreuzten sich mit meiner Berufslaufbahn. Mein Prinzessin-auf-der-Erbse-Körper war ebenso gut darin, Probleme anzuziehen. Verschiedene Allergien, überempfindliche Atemwege und inzwischen auch meine immer mehr gestörten Augen machen mich nicht zu einem idealen Arbeitnehmer. Wenn die Luft irgendwo nicht frisch und sauber ist, bekomme ich sofort Kopfschmerzen. Schnelles Tippen kann ich nicht mehr, und ich treffe auch ständig daneben, weil meine Augen immer weniger gut zusammenarbeiten. Von etwa 2007 bis 2013 versuchte ich es mit eigener Unternehmensgründung, was finanziell leider nichts einbrachte. Seit meinem etwa 45. Lebensjahr im Jahr 2013 habe ich meine bezahlte Arbeit praktisch vollständig eingestellt. Das Fahren für Uber und Lyft im Jahr 2017 und das jahrelange Verkaufen von Kleinigkeiten auf eBay streiche ich ebenfalls als erfolglose Jobs von meinem Lebenslauf. In dem großen Buch des Kosmos steht hinter meinem Namen: ☑️ Arbeitsherausgeforderte Person.
Ich habe am 6. Januar 2005 geheiratet und bin seit dem 8. April 2018 offiziell geschieden. Mein Ex hat sein Versprechen, Freunde zu bleiben, nicht gehalten. Ich wollte, aber er nicht. Er erholt sich immer noch von einem sehr schweren Flugzeug-Sprungunfall im Juli 2022. Auf seinen Social-Media-Seiten las ich, dass er verlobt ist, und ich wünsche ihm und seiner Verlobten alles Glück der Welt. Ich werde ihn immer lieben. Es war wahrscheinlich ein karmisches Schicksal, dass wir in diesem Leben so lange zusammen waren. Zum Glück hat er sich an seine Unterhaltsverpflichtung gehalten, die Ende April 2024 endet. Ich habe in letzter Zeit versucht, neue Mitbewohner zu finden, aber es soll wohl nicht sein? Oder nicht mehr? Mir wurde kürzlich klar, wie sehr alles, was ich nutze, wie Kleidung, Nahrungsmittel, Unterkunft, Technologie, integral von Mitmenschen bereitgestellt wird, und das macht mich demütig. Wie ich finanziell über die Runden kommen soll, weiß ich nicht. Ab Mai 2024 verlasse ich mich nur noch auf den Krypto-Fonds, den ich aufgebaut habe und mit dem ich sorgfältig umgegangen bin. Oft habe ich den Kosmos gefragt: Was wollt ihr von mir, wenn ich beruflich nirgendwo erfolgreich bin? Die einzige Antwort, die immer wieder auftaucht, ist, dass ich lernen muss zu vertrauen, meine einzige große Lebenslektion, in Bezug auf Karma und Schicksal.
Die Kosmos scheint mich keineswegs vergessen zu haben, im Gegenteil. Am Freitag, dem 5. Januar 2024, fuhr ich nach dem Einkaufen und einem Spaziergang im Folsom Park am frühen Abend nach Hause. Das Fahren im Dunkeln auf der von Baustellen geplagten Autobahn 50 erwies sich als keine Erfolgsformel. Plötzlich begann ein weißer Nissan 2018 vor mir kräftig zu bremsen, und meiner Meinung nach trat ich ebenfalls kräftig auf die Bremse. Erschrocken und mit weit aufgerissenen Augen sah ich mich selbst mit enormer Wucht in das Heck des Nissan fahren. Alles, was ich dachte, war: “Oh nein, mein Auto, Totalschaden.” Keine Angst vor dem Tod oder Schmerzen (die nicht da waren). Sofort ging der Airbag auf, und ich kam mit meinem Kopf richtig hinein. Er war weicher als erwartet. Ein warmer, ‘wütender’ elektrischer Brandgeruch drang in meine Nase. Eine Woche lang hatte ich etwas harmlose Nackenschmerzen. Vier Fahrzeuge waren beteiligt, von denen der vordere, ein Lastwagenfahrer, einfach weitergefahren war. Es gab nur Sachschaden. Vielleicht waren meine Bremsen durch das weiche Gefühl meiner Stiefel oder durch glatte Straßen gescheitert, ich weiß es einfach nicht. Ich kann mir nichts anderes vorstellen als Schicksal. Das Auto war ein Luxus, der mich unnötig belastete. Der zehn Jahre alte Honda Civic wurde mir einfach von den Schultern genommen, ohne dass ich mich noch darum kümmern musste. Die Schadensnummer von State Farm, 55-61K9-08R, verursachte in mir ein kosmisches “Toet-toet!” – der 55 von Robs Geburtsjahr und die 8R von unendlichem R(ob). Meine Haftung beschränkte sich auf eine Selbstbeteiligung von 500 $. Was für State Farm zählte, war meine sehr niedrige Kilometerleistung, zwischen 58K und 59K Meilen, etwa 95K Kilometer, und nicht die drei zuvor erlittenen schweren Schäden, die nicht durch unser Verschulden entstanden waren. Mit dem typisch großzügigen amerikanischen Auszahlungsbetrag beglich ich Schulden und investierte den Rest in Kryptowährungen. Da mein Auto von Tow Express abgeschleppt wurde und nicht von State Farm, sah ich unerwartet mein Auto zurück und fand sogar, wieder als Zeichen des Kosmos, meine nagelneue Oakley-Sonnenbrille wieder. Der Mann von Tow Express fragte plötzlich, ob ich mit ihm in Davis zu Abend essen wollte. Das hatte ich nicht erwartet, und mit einem überraschten Lächeln und einem Dankeschön lehnte ich ab.
Ich musste später plötzlich an das denken, was Robs Skepsis-Kollege Jan Willem Nienhuys mir 2016 über Rob schrieb: “Er hatte sicher kein Auto. Vielleicht hat er einmal einen Führerschein gehabt. Sein Vater starb, als er 26 war. Er fuhr mit einem 2CV im Stadtverkehr von Groningen und wurde von einem Lastwagen überfahren, der zu spät bremste. Seitdem hat Rob nach meinem Wissen nie wieder Auto gefahren.” Ich gehe jetzt regelmäßig einkaufen mit meinen Fahrradtaschen während oder nach dem Radfahren, was es angenehmer und bewusster macht. Vielleicht miete ich irgendwann einmal ein Auto, um zum Beispiel nach South Lake Tahoe zu fahren. Es klingt seltsam, aber ich bin froh über dieses Ergebnis.
…
Dann über meinen Körper. Dort spielen sowohl alte, lebenslange und konstante Faktoren als auch jetzt stille Revolutionen eine Rolle. Mit zunehmendem Alter, schon 56!, leide ich immer mehr unter der Langsamkeit und Schwere der Erde. Ich habe nicht umsonst Bücher über das Leben als Geist geschrieben. Ich schaue immer mit Neid auf Menschen, die in ihrer Blütezeit sterben oder relativ jung sterben. Aufgrund zunehmender nächtlicher Magenschmerzen habe ich aufgehört, täglich und lebenslang Paracetamol zu nehmen. Nachts habe ich regelmäßig ein unangenehmes, schmerzhaftes, elektrisches Gefühl um meinen Magen herum, und als Laie beschreibe ich es für mich selbst als ein Leck im Bereich meines Magens. Aber als Folge des Aufhörens ist ein altes Phänomen zurückgekehrt: Unruhe in meiner linken Schläfe, die sich in einem beunruhigenden pulsierenden Geräusch äußert, das ich nachts in meinem linken Ohr höre, wenn ich nach einem intensiven Traum aufwache oder mich erschrecke. Ich vermute, dass ich eine Veranlagung für Blutgerinnsel und verengte Blutgefäße habe. Meine Schilderung meiner Erfahrung in meinem ersten Buch “Durch das Fenster” über die “Operation durch das unbekannte Wesen” am 1. Juni 1996, bei der ich von einem drohenden Blutgerinnsel in meinem linken Ohr befreit wurde, betrachte ich immer noch als wahr. Manchmal, wenn ich nicht schlafen kann (ein lebenslanges Problem bei mir), trinke ich Whisky mit einem Alkoholgehalt von satte 50%, mitten in der Nacht oder am frühen Morgen. Diesen extrem starken Whisky musste ich lernen zu trinken, und ich dachte automatisch, dass er schlecht sein müsse. Als ich jedoch nachsah, landete ich sofort auf einer Website, die alle Vorteile von Whisky preist! Ich neige nicht zum Alkoholismus. Ich bin der Meinung, dass 50% Whisky auf nüchternen Magen genau das Richtige ist, obwohl es ein wenig beängstigend sein kann. Nachdem ich meinen speziellen Eisenflakon am frühen Morgen geleert habe, frage ich mich oft: “Werde ich jetzt einschlafen?” In diesem Moment fühlt es sich oft nicht so an. Aber ja, jedes Mal wieder. Plötzlich bin ich dann ganz weg, meistens für 4-6 Stunden, mein Bewusstsein erloschen, fast wie ein Sterben, von dem viele glauben, dass danach nichts mehr ist. Mein Körper hat etwas zugenommen, jetzt da er nicht mehr durch Cannabis getäuscht wird, aber mit Selbstbeherrschung und intermittierendem Fasten versuche ich nicht in das schwere Gewicht zurückzufallen, das ich während meiner Ehe und der drei Jahre danach hatte. Das Radfahren und Wandern hilft dabei, aber das mache ich, weil ich es immer noch großartig finde.
Am 7. Dezember 2023 habe ich mein Testament geschrieben und eine Mitbewohnerin, die ich in Davis hatte, als Erbin von allem, was Constantia Oomens ist, benannt. Keine Sorge, Erbin, ich habe extrem aufgeräumt und ausgemistet zu Hause. Ausdrücklich habe ich auf meinen Websites vermerkt, dass meine Familie keinerlei Autorität oder Erbschaft erhalten wird. Natürlich gibt es Familien, die echte Familien sind, so wie sie einst von Gott gedacht waren, aber meine Familie gehörte nie dazu. Ich sehne mich nach einem Leben mit meiner Seelenverwandten Rob Nanninga, in dem er und ich und hoffentlich als eine echte Familie zeigen, wie es auch sein kann. Und ja, ich glaube, dass ich es kann, und von Rob weiß ich es zu 100% sicher! Daumen drücken, dass auch er das dann (immer noch?! Wir bleiben skeptisch) möchte. Ich will. Manchmal fühlt es sich sogar so an, als wäre er physisch in der Nähe. Hoffentlich ist das auch so. Rob und ich bilden kein geschlossenes Haus, also stehen wir offen für schöne Begegnungen.
(Courtesy various images unknown, please let me know if you would like to be named as a rights holder)
In der Tanz der Seelen, verbunden durch Fundamente, Umarme ich meine Geliebte, teilweise in ungesehenen Reichen. Dennoch, offen für verwobene Verbindungen, Mit Ehrlichkeit als Licht, Unsere Liebe, zeitlos, niemals zu enden.
…
Rob, die Löwen und ich beenden diesen Blog mit luxuriös verzierten Multiversum-Kuchen und einem neuen Rob Nanninga Inner Crew Löwen mit dem Namen: Surprise. Durch mein Instagram wurde ein latentes Interesse geweckt, und ich denke auch Robs Interesse. Ich sehe ihn immer vor mir als meinen persönlichen Chefkoch, dem ich beim Radfahren gedanklich frage, ob er bereits die Hutzflöckchen, Hammerdebummchen und Bäckerschiebchen zubereitet. Die Variationen von Fantasiewörtern sind endlos, und wir haben dabei den größten Spaß. Einmal sagte Rob gedanklich, dass er bereits die Flapperglitzerkekse gemacht hätte (das Wort weiß ich nicht mehr, es ist auch nicht wichtig), und das waren sehr Haute Cuisine, bunte, kunstvoll verzierte Kekse. Rob zeigte mir mit einem verschwörerischen Blick, dass wenn man diese Kekse in der Mitte brach, man buchstäblich ganze Welten und Galaxien sah. Das nenne ich mal Kekse auf einer ganz anderen Ebene!
…
Für den neuen, immer schwerer zu findenden Rob Inner Crew Löwen musste ich ausgerechnet auf Ali Express gehen, wo ein Verkäufer unter den Fittichen welche verkauft. Voller Spannung wartete ich auf die Lieferung direkt aus China, und als ich eines Tages nichtsahnend in meinem Postkorb nachschaute und darin eine kompakte, runde Kugel verpackt in Plastik sah, dachte ich verwirrt: “Huh, hatte ich Kleidung bestellt, daran kann ich mich nicht erinnern.” Im nächsten Moment wurde mir mit einem Schock bewusst: “Könnte das etwa der Löwe sein?” Mit einem Schrei des Entsetzens über sein Schicksal beim Versand ließ ich den Löwen auf die Welt kommen, indem ich vorsichtig mit einer Schere das intensiv gespannte Plastik öffnete. Auch die vorherigen Löwen waren aus Plastik gekommen, und die Analogie mit einer Geburt war immer passend gewesen. Er kam etwas zerknittert heraus, aber mit einem erstaunlich geringen Schadensniveau. Ich bürstete ihn, tat alles, um ihn wieder schön zu machen, und es gelang! Er ist extrem weich, mit durchdringenden Augen und einem gefüllten Nacken und Rücken, angenehm massiv und passt perfekt in meine Umarmung. Wird fortgesetzt.
The first “Syncblast,” the blog name indicating that the content fits on all of my websites, dates back to June 5, 2023. Fast forward to the updated Constantia story.
In 2023, an unexpected turn of events occurred when my special acquaintances Stan and Lana ended up in a Spanish prison for about a month. As the only one who had extensively written about Stan, a few journalists from major newspapers approached me. In July and August 2023, I reestablished contact first with Lana and then with Stan, leading to my St. Anna blog on August 23, 2023, the Joran van der Sloot phone conversations on August 31, 2023, and the Joran van der Sloot files on September 12, 2023. I perceive Stan as a mythical figure, someone of biblical proportions, epic. A heavenly gift and a devilish ordeal that few will endure. On October 18, 2023, the long-awaited trial of Joran van der Sloot took place, during which Joran once again escaped with a tremendous lie about Natalee Holloway. Van der Sloot’s story about a cinder block and dumping Natalee’s body at sea, which all experts agreed could not be true, was rewarded by the Alabama court with a very favorable plea deal for Joran. This disappointing trial made it clear to me: Stan did not want to meet with the FBI before Joran’s trial to sign his St. Anna statement in person. He only brought this up on October 27, 2023, through a WhatsApp message to me. He also expressed indignation about Joran’s new lies and said he now wanted to meet the FBI. I never gave up hope that Natalee would be found at the St. Anna Cemetery in Aruba, and I shared Stan’s commitment with my Instagram followers. I didn’t reply because I was angry. It then became suspiciously quiet on Stan’s side again. He did not follow through on his commitment to meet with the FBI man. In early 2024, Stan suddenly emailed me with unprecedented harsh and accusatory words about my silence, only to backtrack in a later email. To be continued, undoubtedly.
…
My parents, who in my opinion, given their own unresolved traumas, would have been better off not having children, fell severely short in the physical, mental, and emotional guidance of their offspring. Through the mysterious pathways of the cosmos, Rob Nanninga came to me after his passing in 2014, and an unprecedented loving soulmate bond emerged, in which both of us experienced tremendous growth. Those who cannot fathom this need not believe it. In the currents of Rob’s presence, I discovered aspects of myself that had previously remained unexplored. As a teenager, I urgently needed braces and speech therapy (due to extremely rapid speech), but neither my mother nor my father ever suggested anything of the sort. Consequently, crucial mental and physical matters were neglected, leaving me without the self-confidence that I undoubtedly would have had with a childhood rooted in a solid foundation. In an extremely dysfunctional family of divorces, daily quarrels, and a horror house overrun by mice, I felt like the lowest rung on the ladder as the youngest child, a teenager, and still, as an adult, an outlaw. As best I could, I transitioned into student and work life thereafter. Despite enjoying interacting with students, there was always an unrecognized urge in my mind to not remain long with an employer in formal employment. My Sagittarian nature’s desire for freedom, combined with my upbringing in a completely dysfunctional and shattered “family,” proved to be a combustible combination. Writing books about out-of-body experiences in the 1990s and 2000s, and everything that came with those experiences, proved to be a guaranteed trouble magnet for me as a teacher. I gained publicity, fell out of favor with a few school administrators and parents of students at the private schools where I taught. I was never fired, but chose to leave on my own accord. I stumbled from school to school. Even a few relationships with direct ties to school intersected with my career. My “princess-and-the-pea” body was equally adept at attracting problems. Various allergies, hypersensitive airways, and now my increasingly troubled eyes do not make me an ideal employee. If there is no fresh, clean air somewhere, I immediately get a headache. I can no longer type quickly, and I constantly make mistakes because my eyes are increasingly failing to coordinate. From around 2007 to 2013, I attempted entrepreneurship, which unfortunately yielded no financial gain. From around my 45th year of life in 2013, I essentially ceased paid work altogether. Driving for Uber and Lyft in 2017 and selling trinkets on eBay for years are also unsuccessful ventures I erase from my CV. In the great book of the cosmos, beside my name it reads: ☑️ Work-challenged individual.
I got married on January 6, 2005, and officially divorced on April 8, 2018. My ex did not fulfill his promise to remain friends; I wanted to, but he did not. He is still recovering from a very serious airplane-jump accident in July 2022. On his social media, I read that he is engaged, and I wish him and his fiancée all the happiness in the world. I will always love him. It was probably a karmic thing that we were together for such a long time in this life. Fortunately, he did honor his alimony obligation, which ends at the end of April 2024. Lately, I have been trying to find new roommates, but it seems it’s not meant to be? or not anymore. I recently realized how much everything I use, such as clothing, food, shelter, technology, is provided by fellow human beings, and that humbles me. I don’t know how I will financially make it. From May 2024, I will solely rely on the crypto pot I have accumulated and carefully managed. I have often asked the Cosmos: what do you want from me if I am not successful in any career aspect? The only answer that keeps coming up is that I need to learn to trust, my only major life lesson, in terms of karma and destiny.
The Cosmos seems far from forgetting about me, quite the opposite. On Friday, January 5, 2024, after grocery shopping and a walk in Folsom Park in the early evening, I drove home. Driving in the dark on Highway 50, plagued by road constructions, proved to be no success formula. Suddenly, a white 2018 Nissan in front of me began braking forcefully, and I felt myself pressing hard on the brake pedal. Startled, with wide eyes, I saw myself collide with the Nissan with tremendous impact. All I thought was, “Oh no, my car, total loss.” No fear of death or pain (which wasn’t there). Immediately, the airbag deployed, and I emerged with my head positioned correctly. It was softer than expected. A warm, “angry” electric burning smell pierced my nostrils. For a week, I had some innocent neck muscle pain. There were four vehicles involved, and the front one, a truck driver, simply drove off. There was only material damage. Perhaps my brakes failed due to the soft feeling of my boots or a slippery road surface; I simply don’t know. I can’t think of anything else but fate. The car was a luxury that unnecessarily burdened me with costs. The ten-year-old Honda Civic was suddenly taken off my shoulders without any further ado. The State Farm claim number 55-61K9-08R made a cosmic “Beep-beep!” sound to me: the 55 from Rob’s birth year and the 8R from infinite R(ob). My liability was only $500 deductible. What mattered to State Farm was my very low mileage, between 58K and 59K miles, and not the three previous serious damages incurred beyond our fault. With the typically huge American payout, I paid off debts and invested the remaining amount in crypto. Due to my car being towed by Tow Express, and not by State Farm, I unexpectedly saw my car again and even found, once again as a sign from the Cosmos, my brand-new Oakley sunglasses. The Tow Express man suddenly asked if I wanted to dine with him in Davis. I hadn’t seen that coming, and with a surprised smile and a thank you, I declined.
Later, I suddenly remembered what Rob’s Skepsis colleague Jan Willem Nienhuys wrote to me about Rob in 2016: “He certainly didn’t have a car. Maybe he once had a driver’s license. His father died when he was 26. He used to drive a 2CV in Groningen city traffic and was crushed by a truck that braked too late. Since then, I don’t think Rob ever drove a car again.” Now I regularly do groceries with my bike bags during or after cycling, which makes it more enjoyable and mindful. Maybe I’ll rent a car sometime to drive, for example, to South Lake Tahoe. It sounds strange, but I’m happy with this outcome.
…
Then about my body. Both old, lifelong, and constant factors play a role, as well as silent revolutions. As I age, already 56!, I increasingly feel the slowness and heaviness of the earth. I haven’t written books about life as a spirit for nothing. I often look with envy at people who peak or die relatively young. Due to increasing nighttime stomach pain, I’ve stopped the daily and lifelong use of paracetamol. At night, there is often an unpleasant, painful, electric sensation around my stomach area, and as a layman, I describe it to myself as a leak in my stomach area. But as a result of that cessation, an old phenomenon has returned: unrest in my left temple, which translates into a disturbing pulsating sound that I hear in my left ear at night when I wake up after an intense dream or when I startle from something. I suspect I have a predisposition to blood clots and narrowed vessels. I still consider my account of my experience in my first book “Through the Window” about the “Operation by the Unknown Being” on June 1, 1996, in which I was relieved of a threatening blood clot in my left temple, to be true. Sometimes when I can’t sleep (a lifelong problem for me), I drink whiskey with an alcohol percentage of a startling 50%, in the middle of the night or in the early morning. I had to learn to drink this extremely strong whiskey, and I automatically thought it must be bad. When I looked it up, I immediately ended up on a website that praised all the benefits of whiskey! I have no tendency towards alcoholism. I believe that 50% whiskey on an empty stomach is actually good, despite it being a bit scary. After emptying my special iron flask in the early morning, I often wonder, “Will I fall asleep now?” At that moment, it often doesn’t feel that way. But yes, every time. Suddenly I’m completely gone, usually for 4-6 hours, my consciousness extinguished, almost like a death that many believe there is nothing more to. My body has gained some weight now that it’s no longer deceived by cannabis, but with self-control and intermittent fasting, I try not to revert to the heavy weight I had during my marriage and the three years after. Cycling and walking help with that, but I do it because I still think it’s great.
On December 7, 2023, I wrote my will, appointing a roommate I had in Davis as the heir to everything that belongs to Constantia Oomen. Don’t worry, heiress, I’ve been extremely condensing and tidying up the house. I explicitly stated on my websites that my family will not inherit any authority or estate. Of course, there are families who are real families, as they were once intended by God, but my family has never been part of that. I long for a life with my soulmate Rob Nanninga, where he and I, and hopefully as a real family, can show how it can be done differently. And yes, I think I can, and I’m 100% sure about Rob! Fingers crossed that he still wants that (still?! We remain skeptical). I do. I do. Sometimes it even feels like he’s physically close. Hopefully, he is. Rob and I don’t form a closed-off house, so we are open to beautiful encounters.
(Courtesy various images unknown, please let me know if you would like to be named as a rights holder)
…
In the dance of souls, bound by fundamentals, I embrace my beloved, partly in unseen realms. Yet, open to entangled connections, With honesty as light, Our love, timeless, never to end.
…
Rob, the Lions, and I are ending this blog with luxuriously decorated multiverse cakes and a new Rob Nanninga inner crew Lion named Surprise. Through my Instagram, a latent interest has been aroused, and I think Rob is also interested. I always imagine him as my personal chef, to whom I mentally ask while cycling if he is already making the Huttlefluffs, Hammerdabbits, and Bakerdoodles. The variation of fantasy words is endless, and we have the greatest fun with it. Once, Rob said to me telepathically that he had already made the Flippityflakes (I don’t remember the word anymore, it’s not important), and they were highly haute cuisine, colorful, artistically decorated cookies. Rob showed me with a conspiratorial look that if you broke these cookies in half, you literally saw whole worlds and galaxies. Now, that’s what I call next-level cookies!
…
For the new, increasingly difficult to find, Rob inner crew lion, I had to go to Ali Express, which still has a seller who sells them. I eagerly awaited the shipment directly from China, and one day, unsuspectingly, I looked in my mailbasket and saw a compact round ball wrapped in plastic. Confused, I thought, “Huh, did I order clothes? I don’t remember.” The next moment, it dawned on me with a shock: “Could it be the lion?” With a cry of horror about its shipping fate, I let the lion come into the world by carefully cutting open the intensely tight plastic with scissors. Like the previous lions, he emerged from plastic, and the analogy with childbirth was always apt. Despite being somewhat crumpled, he came out miraculously with minimal damage. I brushed him, did everything to make him beautiful again, and succeeded! He is extremely soft, with probing eyes and a filled neck and back, pleasantly solid, and fits perfectly in my embrace. To be continued.
parameter.blog 
You must be logged in to post a comment.