De Witte Raaf


Het gedicht van de Raaf:

Deze Special staat in het teken van het hart van deze site: de Witte Raaf. De Witte Raaf onderzoekt de mengelmoes van ‘paranormaal’ en paranormale fraude, de Witte Raaf doet aan waarheidsvinding, de Witte Raaf is de Middelman, de skepticus die tussen twee polen staat, niet de softie die alles direct aanneemt, maar ook niet de pseudo-skeptikus die alles verwerpt wat niet direct materieel of niet reeds wetenschappelijk ontgonnen terrein is. De Witte Raaf zoekt zich zorgvuldig een weg in de meanders van de werkelijke diepgang van deze en voorbij deze wereld.

Het achtergrondthema van deze site is, na de geheimzinnige dame met hoodie op het strand, alweer een tijd de mystieke sfeer van Edgar Allan Poes “The Raven”. Aan dit bestseller gedicht heb ik in 2022 iets toe te voegen. De raaf in Poes gedicht staat voor de zwaarmoedigheid, de hoofdpersoon van het gedicht heeft zijn geliefde Lenore verloren aan Meester Dood en hij is voor altijd gebroken. Alle hoop op een goede toekomst is verloren. De zwarte raaf zegt steeds alleen maar “Nevermore”, elke keer als de hoofdpersoon van het gedicht de ongenode gast smeekt om een sprankje hoop. Poe mocht zijn eigen roem nog tijdens zijn fysieke leven ervaren en wel meteen na het uitkomen van dit gedicht. Kinderen op straat renden achter hem aan, door het dolle heen, imiteerden een vliegende raaf en riepen vergenoegd: “Nevermore!”

Het gedicht nestelde zich wereldwijd, en ook de intelligente zwarte raaf nestelde zich als symbool, vaak onterecht als boodschapper van duistere omens. Eerder is de high-IQ raaf een boodschapper van zeer diepe berichten. In Poes geval was het een boodschap van onverbiddelijkheid, Lenore is dood, deal er maar mee. Ik zelf heb hier op eendere wijze mee te maken sinds Rob Nanninga’s overlijden in 2014 (en natuurlijk van veel meer geliefde mensen en dieren). En nee, net als Poe ben ik not pleased. Enter Constantia, en Constantia zegt, er is ook nog de Witte Raaf. Hij komt nu, in 2022 en hij zegt: “Jawel, er is hoop, Meester Dood is te verslaan, we kijken nu in die andere wereld, contact met ‘overledenen’ is mogelijk, want zij bestaan gewoon, in een tijdloze dan wel ‘alle-tijden-tegelijk’ wereld. Dit zal een thema van een volgend blog worden, Rob Nanninga doet ook via Sophie, zie de vorige twee Parameter blogs, aanreikingen hiertoe.

Maar de Witte Raaf zegt meer in deze tijd van pandemieën, klimaatrampen en oorlogen: “De Nieuwe Wereld staat in de deuropening, mensen, en wie niet met mij is, is tegen me en gaat overboord, want de Vrede wil komen, sorry hoor, lang genoeg gewaarschuwd en kansen gehad, next!” Wel, iedereen krijgt heel veel kansen, maar er dienen nu toch wel flink wat oprechte witte vredesveren getoond te worden, zoiets.

Aan Mayumi Acosta heb ik gevraagd mij in twee settings te fotograferen, een met, en als, de Zwarte Raaf, een met, en als, de Witte Raaf. Meester Mayumi wist er wel raaf mee.

When the desert sun has passed horizon's final light
And darkness takes it's place...
We will pause to take our rest.
Sharing songs of love,
Tales of tragedy.

The souls of heaven
Are stars at night.
They will guide us on our way,
Until we meet again
Another day.
When a poet sings the song and all are hypnotized,
Enchanted by the sound...
We will mark the time as one,
Tandem in the sun.
The rhythm of a hymn.

The souls of heaven
Are stars at night.
They will guide us on our way,
Until we meet again
Another day.
When the dawn has come
Sing the song,
All day long.

We will move as one,
Bear the load
On the road.

The souls of heaven
Turn to stars
Every single night
All across the sky...
They shine.

0 Comments

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s