It ain’t over till it’s over. Wie het laatst lacht, lacht het best, it ain’t over until the fat lady sings, enzovoort — dit zijn waarheden waar de menselijke geschiedenis vol van is.

Lieve lezers, ik denk de exacte locatie van Natalee Holloway te weten — één specifiek grafnummer (met extensie) op het St. Anna Kerkhof op Aruba. Dat zit zo.

Afgelopen zondag was ik bezig met deel 2 van mijn nieuwe YouTube-idee: Story Telling Lions, waarin ik met YouTube Shorts de kijkers van mijn kanaal meer hoopte te engageren. Ik maakte inmiddels ook diverse high-interest playlists aan zoals over Joran van der Sloot, Rob Nanninga en Robbert van den Broeke. De tweede YouTube Short, zo besloot ik, zou over Joran van der Sloot gaan. Zo gezegd, zo gedaan: gemaakt en gepubliceerd.

Ik ging daarvoor opnieuw wat googelen, op zoek naar afbeeldingen van het St. Anna Kerkhof — de plek waar Stan P. destijds de zeer concrete hint over gaf dat Natalee Holloway begraven zou liggen. “Nummer 15, met een kraakje ergens onderaan het graf.” De reden dat ik Stan toen — en nog steeds — serieus neem wat betreft deze aanwijzing, is omdat hij dit aanvankelijk destijds via zijn dikke boezemvriend, het aantoonbaar bedriegende ‘medium’ en jarenlang in ieder geval ook haat- en dreigmedium Robbert van den Broeke, wereldkundig wilde maken. Robbert zou wereldberoemd worden, en Natalee gevonden: een mes dat aan twee kanten sneed. Stan was ook bevriend met Joran van der Sloot en zou diens iPhone met een Trojan horse hebben gehackt, waarbij hij deze aantekening in Jorans telefoon zou hebben aangetroffen. Ik verwijs hiervoor naar al mijn eerdere blogs, en ook naar het internet, waar inmiddels het nodige over Stan te vinden is.

Tot mijn eigen verrassing stuitte ik geheel toevallig op totaal nieuwe informatie, namelijk foto’s van alle graven op het St. Anna Kerkhof. Een meneer — die ik daarom nu bewierook — maakt al jarenlang trouw foto’s van graven en uploadt die naar een centrale website. Een hobbyist in graven, zeg maar, maar wel iemand met duidelijk respect voor het onderwerp. En ik ontdekte nu pas dat hij in december 2023 de foto’s van het St. Anna Kerkhof op Aruba had toegevoegd. Het Joran van der Sloot-jaar 2023! Het jaar waarin Joran dus een valse getuigenis aflegde over hoe hij Natalee zou hebben vermoord en haar in zee gegooid zou hebben — een verhaal waar vrijwel iedereen het over eens is dat het onzin is, het zoveelste verzinsel, omdat de Arubaanse oceaanstroming haar vrijwel onmiddellijk weer naar het strand zou hebben teruggedreven. Ik zie geen enkele aanwijzing dat deze fotograferende meneer zich op wat voor manier dan ook met deze zaak heeft beziggehouden; hij deed en doet simpelweg zijn eigen ding.

En dankzij de voortschrijdende digitale tijd ontdekte ik dat er maar liefst 31 graven zijn op het St. Anna Kerkhof waarin het nummer 15 voorkomt. Dus veel meer dan de paar die Ilan Hoekstra in zijn podcast De Vrienden van Joran suggereerde.

Nog steeds totaal blank in mijn hoofd over deze toch gigantische ontdekking liep ik alle 31 graven af op basis van de foto’s. Ongeveer de helft kon ik al wegstrepen, omdat die pas ná 2005 in gebruik waren genomen. (Natalee verdween in mei 2005, dus alles van ná 2005 leek onwaarschijnlijk als mogelijke verborgen laatste rustplaats.) Vervolgens begon ik ook graven weg te strepen die zichtbaar hermetisch en zeer massief dichtgemetseld waren — daar zou nog geen mier doorheen kunnen lopen. Het zijn bovengrondse graven, vanwege de harde, vrijwel onbegraafbare bodem van Aruba. Sommige waren zelfs dichtgeschroefd. Uiteindelijk bleven er nog maar een paar over.

Even zat ik op een dwaalspoor, aangemoedigd door mijn hoopvolle brein: een graf met ene Maria … erop. Maar dat bleek niet te kunnen, omdat het later nog door een tweede Maria in gebruik was genomen. En toen zag ik het.

En dit is dus het moment waarop ik het van de daken wil schreeuwen.

Ik uploadde de nieuwe Joran van der Sloot-Short, maar eerlijk waar: de omvang van mijn ontdekking was nog lang niet tot me doorgedrongen. Ik gaf in die Short zelfs twee screenshots: één van de zoekresultaten en één van het graf. Ik liep mijn slaapkamer binnen, waar een portret van Rob Nanninga hangt, en in mijn hoofd fluisterde hij me razendsnel in: gezicht en naam afdekken! Rob weet hoe impulsief ik kan zijn. Gelukkig had ik dat dankzij Robs dus inderdaad gedaan. Maar pas in de nacht erna drong werkelijk tot me door wat dit betekende. Dit was niet iets wat je zomaar even via een YouTube Short de wereld in slingert. Dit moest tot op de bodem van Aruba uitgezocht worden. Daarom besloot ik de volgende maandag die YouTube-Short op privé te zetten. Dit voelde niet juist. Gelukkig had de video nog maar 46 views, al hadden twee mensen hem wel al gedeeld.

En waarom ik het van de daken wilde schreeuwen — en nog steeds wil? Omdat ik nu het licht had gezien. Denk ik echt. Dat nu eindelijk de mist opgetrokken is en alles mij duidelijk is geworden. En hiermee zou ook de Peter R. de Vries-‘profetie’ uitkomen, en wel op een zeer aardse manier. Voor de kenners van mijn twee boeken uit 2025, Genverbranders en Another Davis: zij kennen mijn Peter R. de Vries-‘astrale reis’ van 21 september 2014, waarin Peter R. mij op raadselachtige en vooruitziende wijze — zo leek het toen althans — vertelde dat ‘geheime mappen en folders’ zichtbaar worden wanneer ‘het juiste licht’ erop valt. Destijds wist ik me geen raad met deze zeer uitvoerige ‘astrale reis’, maar later bleek de hele Stan-lijn rond Natalee Holloway pas echt te beginnen.

En geheel naar de smaak en waarheidszin van Rob Nanninga is dit volgens mij precies wat afgelopen ZONdag gebeurde — ja, zelfs dat. Het juiste licht viel erop, en wel heel concreet door de fotografie van een zeer toegewijde gravenfotograaf. Niets paranormaals: gewoon het licht van een cameralens.

Ik ontdekte namelijk dat, als het waar is wat ik ontdekt heb, dit een ware apotheose voor Beth Holloway zal zijn: echt en oprecht de enige uitkomst die haar — en een beetje ons aller — lieve Natalee Holloway recht heeft gedaan en zal doen. Waar ze al die jaren werkelijk was geweest. En vooral, uitdrukkelijk vooral: bij wie. Zelfs een kraakje in het graf kon ik op de foto ontwaren. Er was dus één zeer intens detail, iets dat zó kloppend was, maar ik kan nog niet zeggen wat het is.

Ik presenteer het een en ander nadrukkelijk niet als vaststaand feit, maar wel als een zeer concrete tip, gebaseerd op aantoonbaar nieuw beschikbare informatie.

Hoewel ik het liefste alles hier volledig zou neerzetten, besef ik dat ik dit hier niet kan en mag doen. Uit respect voor degene van dat graf. Uit respect voor het feit dat eerst bewijs gevonden moet worden, en pas daarna een eventuele opening van dat graf überhaupt overwogen zou mogen worden. En als ze daar niet ligt, dan zou er alsnog DNA-onderzoek moeten plaatsvinden in exact datzelfde graf. Ik kan geen naam of gezicht tonen van degene van wie ik denk dat Natalee al die jaren aan de andere zijde aan de hand is genomen. En als het dan toch niet zou kloppen, zouden de meest voor de hand liggende graven met het nummer 15 alsnog doorgescand moeten worden.

Het is prachtig. Het is nu al een beroemde opera. Als het klopt. En ik denk dat het klopt. Het is een kosmische schikking van het lot die, ergens toch nog positief bekeken vanuit het afterlife-perspectief, een immens betekenisvolle uitkomst heeft. Er is voor mij geen enkele realistische manier om met Beth Holloway in contact te komen; ze wordt — terecht of onterecht — afgeschermd door een haag van honderd poortwachters. Ik heb helaas geen geld om een reis naar Aruba te betalen, integendeel zelfs. Maar ik ben op zoek naar een zeer betrouwbaar en integer iemand die op Aruba woont en voor mij kan gaan kijken of het in december 2023 gefotografeerde graf er nog steeds staat, nog steeds mooi gesloten, wachtend op mensen die nu eindelijk doorpakken.