Het gedicht van de Raaf:

Deze Special staat in het teken van het hart van deze site: de Witte Raaf. De Witte Raaf onderzoekt de mengelmoes van ‘paranormaal’ en paranormale fraude, de Witte Raaf doet aan waarheidsvinding, de Witte Raaf is de Middelman, de skepticus die tussen twee polen staat, niet de softie die alles direct aanneemt, maar ook niet de pseudo-skeptikus die alles verwerpt wat niet direct materieel of niet reeds wetenschappelijk ontgonnen terrein is. De Witte Raaf zoekt zich zorgvuldig een weg in de meanders van de werkelijke diepgang van deze en voorbij deze wereld.

Het achtergrondthema van deze site is, na de geheimzinnige dame met hoodie op het strand, alweer een tijd de mystieke sfeer van Edgar Allan Poes “The Raven”. Aan dit bestseller gedicht heb ik in 2022 iets toe te voegen. De raaf in Poes gedicht staat voor de zwaarmoedigheid, de hoofdpersoon van het gedicht heeft zijn geliefde Lenore verloren aan Meester Dood en hij is voor altijd gebroken. Alle hoop op een goede toekomst is verloren. De zwarte raaf zegt steeds alleen maar “Nevermore”, elke keer als de hoofdpersoon van het gedicht de ongenode gast smeekt om een sprankje hoop. Poe mocht zijn eigen roem nog tijdens zijn fysieke leven ervaren en wel meteen na het uitkomen van dit gedicht. Kinderen op straat renden achter hem aan, door het dolle heen, imiteerden een vliegende raaf en riepen vergenoegd: “Nevermore!”

Het gedicht nestelde zich wereldwijd, en ook de intelligente zwarte raaf nestelde zich als symbool, vaak onterecht als boodschapper van duistere omens. Eerder is de high-IQ raaf een boodschapper van zeer diepe berichten. In Poes geval was het een boodschap van onverbiddelijkheid, Lenore is dood, deal er maar mee. Ik zelf heb hier op eendere wijze mee te maken sinds Rob Nanninga’s overlijden in 2014 (en natuurlijk van veel meer geliefde mensen en dieren). En nee, net als Poe ben ik not pleased. Enter Constantia, en Constantia zegt, er is ook nog de Witte Raaf. Hij komt nu, in 2022 en hij zegt: “Jawel, er is hoop, Meester Dood is te verslaan, we kijken nu in die andere wereld, contact met ‘overledenen’ is mogelijk, want zij bestaan gewoon, in een tijdloze dan wel ‘alle-tijden-tegelijk’ wereld. Dit zal een thema van een volgend blog worden, Rob Nanninga doet ook via Sophie, zie de vorige twee Parameter blogs, aanreikingen hiertoe.

Maar de Witte Raaf zegt meer in deze tijd van pandemieën, klimaatrampen en oorlogen: “De Nieuwe Wereld staat in de deuropening, mensen, en wie niet met mij is, is tegen me en gaat overboord, want de Vrede wil komen, sorry hoor, lang genoeg gewaarschuwd en kansen gehad, next!” Wel, iedereen krijgt heel veel kansen, maar er dienen nu toch wel flink wat oprechte witte vredesveren getoond te worden, zoiets.

Aan Mayumi Acosta heb ik gevraagd mij in twee settings te fotograferen, een met, en als, de Zwarte Raaf, een met, en als, de Witte Raaf. Meester Mayumi wist er wel raaf mee.

When the desert sun has passed horizon's final light
And darkness takes it's place...
We will pause to take our rest.
Sharing songs of love,
Tales of tragedy.

The souls of heaven
Are stars at night.
They will guide us on our way,
Until we meet again
Another day.
When a poet sings the song and all are hypnotized,
Enchanted by the sound...
We will mark the time as one,
Tandem in the sun.
The rhythm of a hymn.

The souls of heaven
Are stars at night.
They will guide us on our way,
Until we meet again
Another day.
When the dawn has come
Sing the song,
All day long.

We will move as one,
Bear the load
On the road.

The souls of heaven
Turn to stars
Every single night
All across the sky...
They shine.


The Raven Poem:

This Special is dedicated to the heart of this site: the White Raven. The White Raven investigates the mix of ‘paranormal’ and paranormal fraud, the White Raven does truth-finding, the White Raven is the Middelman, the skeptic who stands between two poles, not the softie who takes everything directly, but also not the pseudo-skeptic who rejects everything that is not directly material or not already scientifically explored territory. The White Raven carefully searches his way into the meanders of the real depth of this and beyond this world.

The background theme of this site, after the mysterious lady with the hoodie on the beach, has been the mystical atmosphere of Edgar Allan Poe’s “The Raven” for some time now. I have something to add to this bestselling poem in 2022. The raven in Poe’s poem represents the melancholy, the main character of the poem has lost his beloved Lenore to Master Death and he is broken forever. All hope for a good future is lost. The black raven just says “Nevermore” every time the main character of the poem begs the uninvited guest for a glimmer of hope. Poe was allowed to experience his own fame during his physical life and immediately after the publication of this poem. Children in the street ran after him, frantically, imitating a flying raven and exclaiming in delight, “Nevermore!”

The poem nestled worldwide, and the intelligent black raven also nestled as a symbol, often unjustly as a messenger of dark omens. Rather, the high-IQ raven is a messenger of very deep messages. In Poe’s case it was a message of implacability, Lenore is dead, deal with it. I myself have been dealing with this in a similar way since Rob Nanninga’s death in 2014 (and of course of many more beloved people and animals). And no, like Poe, I’m not pleased. Enter Constantia, and Constantia says, there’s also the White Raven. He comes now, in 2022 and he says: “Yes, there is hope, Master Death can be defeated, we now look into that other world, contact with ‘deceased’ is possible, because they just exist, in a timeless or ‘ all-times-at once’ world. This will be a theme of a next blog, Rob Nanninga also does via Sophie, see the previous two Parameter blogs, suggestions for this.

But the White Raven says more: In this time of pandemics, climate disasters, and wars: “The New World stands in the doorway, folks, and whoever is not with me is against me and to go overboard, for Peace wants to come, sorry, been warned long enough and had opportunities, next!” Well, everyone gets a lot of opportunities, but there are now quite a few genuine white peace feathers to be displayed, something like that.

I asked Mayumi Acosta to photograph myself in two settings, one with, and as, the Black Raven, one with, and as, the White Raven. Master Mayumi was ravenous.

When the desert sun has passed horizon's final light
And darkness takes it's place...
We will pause to take our rest.
Sharing songs of love,
Tales of tragedy.

The souls of heaven
Are stars at night.
They will guide us on our way,
Until we meet again
Another day.
When a poet sings the song and all are hypnotized,
Enchanted by the sound...
We will mark the time as one,
Tandem in the sun.
The rhythm of a hymn.

The souls of heaven
Are stars at night.
They will guide us on our way,
Until we meet again
Another day.
When the dawn has come
Sing the song,
All day long.

We will move as one,
Bear the load
On the road.

The souls of heaven
Turn to stars
Every single night
All across the sky...
They shine.